De heer met de glazen hoed spreekt boekdelen als hij zijn robotachtige vingers over zijn schoolbord heen kwakkelt. Hij is de doende dronkhaard die ernstige wetenschappelijke onderzoeken doet naar bebloede Obastansitca’s: Wezens die onophoudelijke tot nieuwe wezens transformeren.

De dronkhaard schrijft dit op (@Wz, &10² xϾ+/20wz Ai/ mhz20²^(*1029mghX0s)

Dit alles moet een nieuwe versie van een realiteit voorstellen: Ik kon het niet weten hij in godsnaam bedoelde, maar toch gaf mij dat een onheilspellend misschien wel een opgewonden gevoel!
Het idee dat er iets bizars en heel grootst zal gebeuren.

Hierbij laten doe ik het niet want ik wil hoe dan ook deze formule ontrafelen.
De heer met de glazen hoed lachte en zij tegen mij, beste ”opgewonden standje” ik begrijp dat het prachtig is en dat je graag wil weten wat dit moet voorstellen. Ik zou als ik jouw was een reis boeken naar een van deze eilanden: Met de grap natuurlijk, want het is niet zo letterlijk bedoeld!

Na schooltijd was ik behoorlijk nieuwsgierig geworden en ging verhaal halen bij mijn ouders. Maar mijn ouders waren apart, aparte ouders met rare kleding aan en van die verzonken niets notsen, een bizar woord voor maatschappelijk ondeugden!

Maar goed, ik vertelde het verhaal, waarop pa zijde, dat hij het wel een beetje dwaas vond. Moeders vond er iets van maar zijde wel: Weet je, je mag wel die ene reis boeken, een reis op een plek waar jij ‘mijn beste kind’ de zolderkamer autist mag uithangen.

Mmmmm, dat overkomt mij als een nieuwsgierig cadeautje: Moeder zijde, dat is het ook.

Ik wijs je de weg,
Moeder wees met haar vinger naar de schuur.
Dat wordt jouw onderzoek plekje.

Ik was blij en fladderde vanuit opwinding!
Prachtig,
Geniaal.
Cool.
Super gaaf.

Nu kan ik dingen gaan onderzoeken en vooral achterhalen wat die ene formule van meneer met de glazen hoed op moet voorstellen.

Klokslag avondmaaltijd.
Het is weeeeeekeeeeeeeend, schreeuwt een radioman op 4fms: We gaan knallen.
En toen knalde er een hit van Charly lownoise en mental theo: Your smile op de radio.
Ik dans op de happy hardcore maat
Wat een beukend en energiek nummer waar ik enorm blij van wordt

Maar nu, kan ik de spanning niet meer de baas zijn, ik trok mijn stoute professor pak en en rende zo trap op trap af de schuur in de achtertuin in,

Het werd donker.
En de maan scheen prachtig, ik ging heel langzaam naar de donkere wereld! De schuur, de beruchte proefjes schuur.

Net onder de sterrenhemel waar de maan schijn in onze tuin, verdacht en duister. In de duisternis scheen een streep die uiteindelijk half diagonaal naar de schuurduur scheen.

Ik liep en ik rook de overweldigen geur van stenen, een lekkere mix lucht van proefjes chemie, oud papier in combinatie met een natuurlijke houten geur. Ik kon het niet plaatsen.

Huppelend zo de schuur in!
Tada, welkom in toverland waarin ik geniale onderzoeken en ideeën kan fabriceren.

Ik deed het licht aan.
Alles werd betoverd door het licht.
Warm betoverend goud geel licht.
Uit de lamp van mijn opa, een stok oude lamp uit het jaar 1899.

Alles om mij heen stond klaar en gereed om waanzinnige avonturen te beleven.
Een samengestelde kast met daarin allerlei componenten en materialen.

De kast zelf was oud en goud beige van kleur met zilveren deurgrepen op de kastjes.
Het kastje zag er sierlijk en en vormachtig uit. En bizar ding met rondingen en allerlei rare hoeken.

Er was ook een grote tafel aanwezig met daarop een microscoop en allerlei dingen waarmee ik proefjes, onderzoeken mee kan doen.

Er hing ook een groot digitale bord waarop ik dingen kan toetsen.

Ik pof op de stoel en toverde een bakje uit mijn broekzak met daarin bizarre wezentjes.
Ik onderzocht hen met de microscoop.

Ik keek en een ware kunstwerk werd tevoorschijn getoverd.

Dit ziet er uit als een prachtige symfonische werk van Mahler de 8e.

Wat ik daar zag, leek wel een complexe stad en een belichaamde kosmos in een.
Allerlei rare dansende vormpjes die heel raar bewogen.
Kleine rondjes met uitsteeksels met daarin piep klein handjes die als klauwen op de membraan sierde.

Dit worden ook wel klauwsjansjes genoemd, gekke dingen die stofjes als bier rijk laten vloeien.
De klauwsjansjes vertelde zo hen verhaal. En verhaal over dronken zeemanslieden.

Zuipschuiten die hen vrouwen mishandelde en voor straf billenkoek kregen van zeemoeder pita de klaas.

Het is niet zo verwonderlijke dat deze piep kleine klauwsjansjes zich zo gedragen.
Het bibbert, en het het geeft de vrouwtjes pakjes op hen donders.
Als hen tentakels de dronken dans doen.

Dit tafereel wordt ook wel de zeemanslied straf genoemd.
Om hen chemische communicatie te starten met het membraan.

Verder dansen er tig tallen misschien wel oneindig veel dingetjes, kronkeltjes, haartjes, vaatjes, klaasjes, en ander levend gespuis in de cel als nooit te voren.

Alles deed bombastisch en maken er een bijzondere communicatie symfonie van.
Denderend, lopend, zwalgend en blij doet de fiaonstranten hen slag op de grote trommels.
Zingend in een koor doen de Iosen.
Alle koperwerken blazen de Sionties, en de harige lanzen, de KJ9*()
De snaren vellen alles door elkaar heen van de Kombritanzen.
En de piono’s toetsen de Jhg-(X)en.

Dit gecomponeerde stuk stelt een drama in piep kleine schaal voor.

Laat het leven blijven!
Zwijg de gouden woorden
En doe alles wat god verboden heeft.
Drink, zuip, en klap mee op de dwaze toon van de mishandelde vrouwen.

Dit alles in een zee van plasma en raar vochtige substanties.

Ik onderzocht de klauwsjansjes verder en wilde weten wat dit mysterie met zich mee brengt.
Zijn het de zuiplieden die hen vrouwen mishandelen op een oud schip op de wilde oceaan!
Of hebben deze bijzonder functies.

Met een piep kleine onderzoek spaldions die een laserstraal afgeeft probeer ik de klauwsjansjes goed te onderzoeken door hen te stimuleren en anders te laten communiceren.

Een tijd lang gebeurt er niets maar plotseling gebeurde er iets bijzonders.

Als een harde bombastische stuk in de symfonie begonnen klauwsjansjes als dondergoden te gedragen. Zonder ik het kan weten heb ik een cel tot een bizar klauwsjansjes wezen te weten omtoveren.

Zo iets simpels. Hoe dan.
Hoe kunnen cellen zich omvormen tot mutanten en mutanten weer omvormen tot wezens! Dik idioot.

Ik heb maar zo weinig gedaan om dit voor elkaar te krijgen.

Maar het bakje in mijn broekzak was waarschijnlijk een experiment geweest van de oude Leeraar met de glazen hoed op. Het kan niet zo anders zijn dat daarvoor rare dingen met deze cellen is gebeurd.

Was het zijn beruchte formule die hij op het schoolbord schreef.
Of was het gewoon om wazig te zijn.

Wat ik wel weet.

Dit dit in dronken roes is die voorbij is geschoten.
Alle onderzoeken waren al geweest.
In zo’n rare cellenwereld bekeek ik enkel mijn eigen aangeschoten cellen in dit dronken lichaam.

Pats boem werd ik helder en kwam tot het besef.
Dat het maar een verzonnen zuipschuiten verhaal is die de wereld liet sieren.

Dit piep kleine verhaaltje speelde zich af in de donkerste krochten van Almelo in een verlaten fabriek waar alle wc potten vol met vernietigende en afgerukte hoofden, ledematen, menselijke organen en botten deze hel weerkaatste.

Waarin ik bij bevind op dit moment, liggend in een plas braaksel.

Ik stond op en ervaar deze hel om mij heen.

Alles leek in rook te verdwijnen en dat in een soep van menselijke organen vol gekotst met bloed braaksel. Ik trok weg uit de denkbeeldige schuur van wetenschappelijk onderzoek.

Waarin ben ik mij nu beland. Zo pats boem de stank fabriek in.

Wat moet dit dan voorstellen/
Ik raakte in paniek…

Ik ontwaakte goed.

En ik besef pas in welke absurdistische dronkenlandschap ik ben beland. Ik ben niet alleen dronken maar ook onder invloed van psychedelische drugs, had ik zo het idee!

Alles in deze wereld deed een dansje op de duistere symfonie van Mahler de 8e
Er kwamen lichtflitsen bij en de stank werd steeds ondraaglijker.

De felle kleuren van de onderzoeken wereld in de cel werden vies en bloederig van kleuren.
Het was een organen en lichamen nest in een valse wetenschap lab waarin waanzinnige experimenten werden gedaan.

Alles tot een soep van ellende en alles vernietigende braaksel van organen en ruig pijnlijk pijn aanvallen.

Alles kreunde.
En deed de dodendans op de maat van dit alles.
De pijn werd extremer.
De pijnen dansjes te doen.
In een vaginale stank grot vol weemoed en uitgerukte ellende van denderende darmen.
Het bloed deed de dodendans en klapte zijn handjes als hemelse paradijzen.

Het gejank klonk als een stem die de hemel deed in prijzen. De schroeven werden ietsjes harder aangedraaid om de pijn moker hard te kunnen slaan in een schroefbank.

Alles denderde als een stroboscoop licht in deze banale hel. De stank van euforie en de weemoed klonk als angstaanjagende gieren die zitten te wachten op een vies maaltje.

De maden waren ook nog eens aanwezig en krioelde als acts in vlees. Lekker rouw lichaam vlees.
De sap van vaginale lucht kwam mij te voorschijn.
Is dit de tweeling van de donderslag piraat.

Zit ik in haar buik weg te rotten tot zielloos en rauw vlees.
Er klonk een kramp en een puffende schreeuw.
En pffff

Het ligt scheen in deze duisternis en ik werd in een piraten wereld gedropt waar ik mijn krijs moest doen op de dronken mannen te laten feest vieren.

Uhhhh, ik werd weer wakker.
Wat is dit.

Ik kwam tot het besef.

Het was maar een droom.

De dromende persoon die dronken was.

Ik verzin maar wat!
Of verzin ik toch niets.

Ik weet het niet meer.
Ik ben sowieso mijzelf nog nooit geweest,

Schokkend, ja zeker: Een normaal mens dit keer die droomt om van alles te zijn.
Maar wie is dit lichaam.

De duisternis begon niet meer te schreeuwen maar werd een leegte van nietsen.
Er kwam in angst in mij op die ik niet kon plaatsen.
Mijn, zagen duisternis in een ontwaking die niet kon ontwaken.
Mijn oren gaven geluid die niet te horen waren.
Ik zie dingen die mijn ogen niet zien.
Ik hoor geluiden die ik niet kan horen.
Mijn gevoel omschreef iets wat ik even niet kon plaatsen.

Ik was Ik niet.
Ik was niet meer bezield, maar een mens gedropt in een realiteit die gewoon normaal objectief is.
Waarschijnlijk onderzoek geweest van een of andere dwazen wetenschapper.

Wie zal het weten.

Ik die mij voorstelt als mens in een niet IK