De zolder is het domein geworden van festijnen en pretjes die alle een feestje vieren.
Als ik 2 traptrede naar bovenloop kom ik een geheel andere wereld waar nog steeds het oude vetrouwede huis [net, bijna] in zijn originele stijl te bezichtigen is. Alle muren zijn wit, en de vloer is nog wel enigszins gesputterd met meerder verfvlekken door de jaren heen.

Dit al vanaf het schilder moment alom 4X4 seizoenen lang. Ooit de deprimerend kerker die zijn angstige verhaaltje leek te vertellen is gelukkig vervangen door hemellicht compleet in soepguren van de was, de gelukzalige herinneringen van oude verzamelstukjes waar de parfum nog op zit.
En de smog van oude cd’s, de nog verzamelde printplaten uit de tijd toen ik nog bij de jongere generatie behoorde, en hele verzameling [door de jaren heen] alles en nog wat pretjes [Lego, oude jeugd foto’s, overlijdens condoleance van mijn vader en idem erfstukjes.
En berg oude computergames en niet te ontbreken diskettes

Ik houw van mijn zolder, zo veel zelfs dat ik daar een keer de hele nacht ga door halen met schilderen en creëren, en van den zotte op mijn neergegooide matrasje op zolder ga slapen: Misschien wel in kampeertent en als toetje een ware flora en fauna traktatie aan het einde van de ochtend die uit de speakers gallen, dit op een aangesloten en tijd ingestelde smartphone aan mijn muziekinstallatie aangesloten.
Maar dan wel op een tijd ingesteld zodat ik de echte vroege ochtend zang van vogels wel kan mee krijgen.

De tijd die dan ingesteld is, is slechts een laag daar bovenop.
Het doet wat met mij, die ene zolder: De mooie zolder.
Maar soms zijn de fantasieën over deze zolder een beetje aan de duistere kant. Het is niet alleen de plek waar ik mijn overheerlijke alcoholistische consumpties weg drink tijdens het maken van een pracht schilderij, De heerlijk kopje koffie of thee tijdens het puzzelen, of een glas zoette prik tijdens het maken van een prachtig lego stuk. Het kan ook een bedorven melancholische plek worden waar ook de tranen van het heden compleet ingezogen worden in het kwetsbare verleden met de intense verlangen naar de toekomst, een plek waar deprimerende weemoed volledige los kan barsten.

De badkamer is een plek om mijn deprimerende of gespannen geest te kalmeren onder de fijne waterstraaltjes van de douche, en alle ellende van mijn hoofd en gezicht af te scheren en mijzelf voor een frisse bed of start te zorgen.

Maar de zolder is een plek om mijn beangstigende geesttoestand juist uit te dagen en mij zet naar een zeer moeilijke transformatie om speels uit te halen. De zolder kan de meeste beangstigende plek worden waar alle trammelant en gitzwartgeblakerde ellende zijn feestje even moet en zal blijken. Maar met een heerlijk plaatje op de platenspeler, of een lekker trance cd’tje of een mixtape zal alle ellende wel wegvallen en mijn cynische en zwarte bui even doen kalmeren.

Maar er is wel een ding: Als ik ooit een einde aan mijn leven wil maken [let, op: Ga ik niet doen!] dan is de zolder wel de ideale plek om daar een touwtje te hangen en dan toedeloe zeggen onder de laatste opzwepende melodieën van de symfonie nummertje 9 van Beethoven.

Het is een plek waar rare gedachten tot leven zullen komen, en dat geld ook zeker voor mijn woonkamer die ik voornamelijk in de ochtend en middagen bewoon. De rest van de godganse nacht ben ik of op zolder of voldoe ik mijn tijd op een andere Kamer, namelijk de kamer waar vele zelfgemaakte tekeningen de muren doen sieren. De kamer waar een Karma machine staat waar ik op tot rust kan komen tijdens het gamen en ander vermaak zoals wetsites maken, blog schrijven, gedichten voorbereiden, en ander vermaak die zijn urenlange weerga mag kennen.

Ik noem deze kamer ook wel de kunstige Karma kamer.
De andere kamer gebruik ik voor neerploffen en in dromenland sukkelen: Deze slaapkamer, en de badkamer mag er ook bij deze noem ik samen de ont-stress en verwerkingskamers

De Wc pot, verteld geen verhalen: Daar draai ik wel een bolus of ik zeik alle rommelvocht van de net afgelopen volgegoten bier en andere drank zoals koffie en thee [vooral nacht] er wel uit.

Maar de zolder is en blijft een speciale plek om hellemaal tot rust en ingeving te komen. De wonderschone zolder is een plek waar alle verhalen en geesttoestanden in alle kleuren en vormen als de schone worden verheerlijkt.

Het is het beginstadion, maar ook het eindstadion: Alles daar riekt naar belevingen uit mijn jonge levensjaren.
Ieder ding verteld zijn verhaal, misschien wel eeuwig op een bloemenweide waar romantiek zal overheersen. Ik bedoel maar, eenzaam weg kwijnen met een stuk geschiedenis uit mijn jeugdjaren. Een 25 jaar oude verzamelbakje waar elektronische componentje in zitten….

Hoe was het om in die tijd te leven, als nu alleen vernieuwing telt.

Hoe is het om hellemaal in die geesttoestand te zitten van die ene 15 of 16 jarige Remco die wel erg depressief was maar niet kon denken hoe de wereld in elkaar zat. Toen was ik nog onbaatzuchtig en heel puur, een echt mens omringt door ouderliefde en mensen die mij warmte en veiligheid konden bieden. Als ik vreselijk moest watervallen in een universum van verdriet dan was er altijd steun waar ik op kon rekenen: De ene warme schouder om mij heen, of de aai van mijn lieve moedertje omdat ik verdrietig was en verlangde naar een leuke vriendin.

Het enige wat er zo overheerste was de meest verschrikkelijke hel waar ik toen in kon leven. De drek in zuur gedompelde zoutzuur fontein angst met de meest akelige penetrante geur en smaak: Kots, en de oorzaken gevolgen die deze blurrie met zich mee droeg: Emetofobie, intense angst om over te geven.

Maar als ik hier aan terug denk, wat was er zo verschrikkelijk aan kotsen, behalve dat overgeven zeker geen pretje is! Misselijk zijn is een Naar en irritant gevoel, braken kan zelfs zeer doen.
Maar dan wat dan nog,
Het was een lachertje en slechts een topje van de ijsberg van alle ellende die ik in leven kan of kon ervaren.

Ik bedoel maar, de angst om heel eenzaam weg te rotten in een misschien wel oneindig dicht heelal waar de keiharde [waarschijnlijk wel] de denkbeeldige natuurkunde wetten mijn leven vergallen. Nou geef mij maar die emetofobie.

Het is akelig maar geloof mij, de aard van de realiteit op de schouder gedrukt met de pesterige schimmen van het zelf die mijn leven overhoop wil halen is miljarden boven de komma’s van googol erger dan die schijn waanzinnige emetofbie.

Als we die kots verhalen moeten geloven dan is een ware Apocalyps. Ik heb er eentje van dit weekend moeten aanhoren: Eigenlijk vond ik het zo prachtig en mooi dat ik daar een hele Actie verhalen over kan schrijven. Maar zoals gewoonlijk is het natuurverschijnsel braken: Een ding wat meestal tussen de huiselijke muren van gezinnen met meerder kinderen begeeft. Vaak is kotsen dan geen warm welkom want het hele gezin kan plat liggen al dan niet omringt in kots en schijt die een specifieke guur van rotte eieren kan hebben. De kots verhaaltjes zijn vaak erg kleinburgerlijk van aard omdat het gewoon de normaalste huiselijk zaak kan zijn, maar te gelijke tijd komt het heel spectaculair over.

Dat maakt zo’n specifieke fobie zo grimmig, omdat het vaak zo spectaculair over komt en lijkt te zijn. Maar zoals alle fobieën, is een braakfobie niet het einde van de wereld. Meestal val je wel wat kilo’s af, maar broodmager standje anorexia zal het gelukkig niet worden. Meestal gaat het lichaam protesteren en zal er een hongeraanval komen waardoor die overheerlijke pizza alsnog tussen alle drama’s van angstige gedachte gewoon opgegeten kan worden. Tijdens die periode voelde ik mij vaak heel zwak, moedeloos en depressief. Eten kon zeker wel helpen tegen alle vervelende gevoelens. en dat ging gelukkig nog wel. Maar goed-slank was ik niet, ik had lichtelijk ondergewicht: Op ten duur woog ik amper 59kg. Maar met een lengte van 1,79 is het geen drama.

Maar mijn jeugd was veel kleurrijker en heel ver weg van het ultieme kwaad: Besef hebben om verdoemd te zijn om te mislukken.

Ik was nog kind, en wist niet beter. Maar de omgeving kon mij wel steunen.
Meestal zijde men dat ik nog een kleine jongen was: Toen ik die compliment kreeg, voelde ik mij zo kwetsbaar en gelukkig.

Maar die jeugd met de bijbehorende gevoelens is wel voorbij. Maar het subject van mijn jeugd komt wel eens terug, precies in de zelfde gedaante.
Het voelt zo gelukzalig en wereldvreemd. Ik kan het precies invoelen hoe het voelde om zo gelukkig te zijn tijdens het tekenen op school, of de eerst computer spellen, het branden van cd’tjes, het spelen met vriendjes, en soms de bijzondere gedachten en fantasieën die ik had. En alle andere zaken waar ik intens van genoot: De meest gelukzalige moment was wel op het NVA kamp en het creëren van fantastische dingen.

Alles leek een mysterie en elke omgeving was voor mij een nieuwe maar bovendien een gevaarlijk onontdekte wereld.
Als kind kwam de wereld plotseling opdraven en werd de wereld voorgedragen of kwam die uit het niets voor mij, zonder dat ik er enigszins invloed op uit kon oefenen.

Daar kon ik niks mee beginnen. Soms liep dat goed en had het een verassende twist, maar vaak was het heel erg beangstigend en stres veroorzakend.
Vaak raakte ik in paniek en was de wereld te klein.
Het voelt binnenin mijzelf als een gebalanceerde strakke elastiek die uiteindelijk slap wordt en alle gewicht er af valt. Het idee hebben dat ik mijzelf vast houd aan het raam van een wolkenkrabber maar dreigt naar benden te vallen, en uiteindelijk geen kracht heb en naar benden val, met het een diepe angst in-ingetrokken in een achtbaan gevoel!

Maar ondanks dat.

Het is een verlangen naar geborgenheid en warmte.
Nu moet ik zelf de warmte opzoeken en dat doe ik meestal thuis.

De zolder brengt mij in een sfeer van deze warme jeugd compleet verpakt in alle kunstwerken die alle kleuren en vormen prijs geven.
Echt, de zolder is mijn kindertijd maar ook de wonderbaarlijke wereld waar alle herinneringen ter boven kunnen komen.
De zolder is een plek waar het echte leven afspeelt.
De rest van het huis en natuurlijk de wandelingen die ik graag maak voelt zo tja, de wereld aan.
Of dit nou mijn wereld is, of de wereld buiten mij.

Ik weet het niet.

Er zijn zo veel plekken die ik wil ontdekken.
Binnenkort maar even brainstormen met mijzelf, en ja: Op Zolder.