Bijna 4 jaar geleden kwam ik op ontdekking dat er in het zielenrijk veel meer te halen valt dan nodig bleek te zijn. Daarvoor kampt ik telkens met de vraag of het leven wel zin had en wat er precies toe deed.

Tijdens een flink rit ‘onaantrekkelijkheid van mijzelf’ kwam ik er eindelijk in september 2019 achter wat achter deze muren ten grondslag ligt.
Het was een vermoeiend jaar met struggles in een relatie met mijn ex partner, des tijd. Het was afwegen en doorgaan en zeer vermoeiend aanhoren dat zijn een kinderwens had. Dat jaar voelde ik mijzelf in het begin raar en vervelend, ik had een misselijk gevoel in mijn maag en alles leek erg vreemd.

Ik kon het niet plaatsen maar in oud en nieuwjaarsdag had ik echt het idee dat er een doemscenario op mij af werd gevuurd.

Zoals altijd voel ik mij wereld vreemd als het nieuwe jaar zich aankondigt, ik kan het moeilijk plaatsen maar het voelt net of dat er een ander subject van een andere ervaring mijn ziel overstijgt.

oké, 2019: Het begin van alles.
Het begin van dit jaar liep erg soepel. Ik had een mooie computer gekocht in ruil voor mijn oude plus wat handcontantje cash. Ik was er blij mee en kon er prachtig dingen mee doen die voorheen niet voor mogelijk hielde.

De hele maand januari liep lekker en voelde prettig aan. Tijdens een avond was ik zo in mijn sjas dat ik toch twijfelde ik toch graag een kind wou hebben. Ik vroeg het aan haar, en zij zijde met een vriendelijke lach dat zien we wel, als het er niet is dan ben ik ook te vrede: Ik ben jouw partner en daar ga ik voor, zijde zij met een liefde stem.

Het was prachtig en ik had alle vrijheid om te doen wat ik wou doen. Ik voelde mij lekker en ging er voor. Wat er de maanden daarna afspeelde daar stond ik niet bij stil.
Ik had een subject in mijn ziel te pakken die heel fijn voelde.
Het warme 2018 november en december jaar voelde zo goed dat er eindelijk een grote verlossing was. In die tijd en vooral begin 2019 voelde had ik het idee dat ik in een gezellig en gelukzalig universum leefde waar alles eenheid en reinheid was.

Maar in februari had ik toch weer een tegenslag te verwerken. Het liefdessprookje en de bergen mystiek romantiek die mij toe fluite was even hellemaal verdwenen. Ik capituleerde met mijzelf in de oude vertrouwde jank Remco die opgejaagd was en moeite had om zich zelf te accepteren. Het kwam pats boem onverwachts en werd alleen maar heviger.
Februari 2019 was voor mij tevens de laatste Originele mens in een normaal materieel universum.
Daarna werd het vreemder en steeds gekker, en leek het idee te hebben dat ik onder de euforie van krachten stond die ik even niet kon omschrijven.
Ik bouwde mijn ouder medicatie af, en had daar veel plezier van. Ik kreeg letterlijk de neiging om van alles te maken, te creëren en alle creativiteit in een hoog zenderhemel te drukken.

Ik voelde mij heel vrij maar nog net geen god.
De creatiepracht denderde het hele voorjaar tot april toen ik even een tegenslag moest verwerken. Ik en mijn partner des tijd hadden voor een paar uurtjes ons relatie beëindig omdat zij mij even niet zag zitten.
Janken en liefdesverdriet was de boventoon geworden. Maar tijdens een intens telefoontje heb ik alle eindjes aan elkaar geknoopt.
Mei was een apart jaar, vanaf die tijd kwam weer die nare Remco ter boven. “Het uiterlijk was slecht en ik was meteen de onaantrekkelijkste persoon van de wereld”.

Dat etterde wel door en daardoor kreeg ik steeds woedeaanvallen. Maar dat voldeed niet aan het mystieke gevoel die ik in dit jaar even niet kon plaatsen.
Het was zoals gezegd de laatste originele mensen jaar in een echt materialistisch universum van atomen.
Het was zomer en ik kreeg elke keer het onbehagen en het gevoel van wie ben ik. En wat gebeurd er als ik er niet meer ben, en het hele universum kon wegwensen.
Maar het leek nog beangstigender, wat als ik zelf niet eens besta en de rest van alle levende wezens wel?

In verjaar had ik zo’n intense creatie in mij zitten, wat ik mijn hele kunstenaarsleventje niet heb gekend.

De zomervakantie heb ik in de ronde gaslagen om een groot project te beginnen.
In het jaar en dan nog urgenter dan ooit had ik het idee waarom ik toch bestond en waarom de hele wereld raar bleek te zijn.

Na een paar flinke woedeaanvallen en geëtter van de buitenwereld, bleek toch alles normaal te zijn ondanks of desondanks het mystiek gevoel. Ik ben de dokter op en af geweest om mijn gezondheid te checken omdat ik toch heel raar en een ziekelijk gevoel had.

Mijn bloeddruk was torentjes hoog, 180 over 102, en na het herhalend bloeddruk checken ging deze een beetje omlaag naar iets respectabeler waarden. Ik kon de praktijk verlaten en gewoon mijn ding doen.

Maar de hypochondrie kwam de kop op steken en had mijn hele leven op dat moment op zijn kop gezet.

In 2019 kreeg ik alles te voorduren wat ik in ander jaren bij elkaar had gehad met als bonus de relatie die op klappen stond.

Ik kreeg dreunende hoofdpijn en warme opvliegers en soms deed mijn leven er hellemaal niet meer toe. Daarna ging het stabieler maar wel met het nare gemekker van de relatie des tijd.

Op een dag besloot ik toch een prachtige spiegelreflexcamera van mijn vakantiegeld te kopen. Maar ik kreeg weer trammelant met mijn partner ‘des tijds’ omdat zij wou hebben dat ik een iets goedkopere model moest kopen. Toen zij eenmaal gewend was aan mijn nieuwe aankoop vond zij het wel oké.

De zomer bleek verlaten te zijn en het was bloedje heet.
Over de 40 graden, en ik kan al niet zo goed tegen de warmte.

We pakte een bioscoop om de nieuwe lion king te bekijken.

Daarna kon ik nog net op zolder zitten om deze hele 3 weken lang aan mijn project te beginnen. Ik tekende wat af en het leek steeds sneller te gaan. De tempo die ik toen had was niet te evenaren.
Voor een menselijke persoon was het wel heel snel af.
3 weken en het doek was vol getekend.
Dit ter, wel het normaal gesproken maanden duurde om enigszins en A3tje vol te kladderen.

De dagen gingen snel en voorbij en het extreem warme weer trok een beetje weg.

Het nieuwe begin….

Maar toen vlak voor de valreep oktober kwam ik tot inkeer met de gevolgen die zijn weerga niet kent.
Het mystieke en euforische kwam als donderhemel voor mij terecht.
Door al dat fiepen en zoekend naar de waarheid had ik het gevoel de sleutel in mijn handen te hebben.

De beruchte jaar 2019, en daar kwam aan alles een einde van het normaal menselijk bestaan.
Ik keek op internet en las het woord: Solipsisme.
De dagen daarna leek de normale werkelijkheid te verdwenen.

Maar het bewustzijn bleek gewoon door te gaan.
Ik leefde in een enorme hel van onbehagen en donderslagen.
Help ben ik de enige bewuste wezen in de Kosmos?

Toen wist ik niks van het solipsisme af en had nog steeds het idee van het oude matrialisme in de huidige wetenschap.

En dat liep voor mij niet goed af.
Ik raakt in een zware depressie en voelde mij eenzaam en alleen gelaten zonder het woord van god te kunnen horen. Ik puzzelde wat af en er kwamen inspirerende ideeën om het tegen te werken. Ik kwam in een bijna nihilistische staat terecht die zo absurd leek te zijn dat de wereld letterlijk scheen te verdwijnen.

En dat golden voor alles. Tijdens het ontwaken uit mijn slaap ‘mijn ex vriendin die leek te verdwijnen’ Klokken die even stil stonden en ik die kleine tijdreizen van 4 a 5 minuten kon maken.
De zon die ik feller kon maken, en elke keer kon inschatte wanneer er een rode auto voorbij kwam rijden: ik keek naar buiten en weer een rode auto.
Mijn intelligentie ging even heel snel viervoudig de lucht in!

Ik had de hele kwetsbare realiteit in mijn handen en kon er van alles mee doen wat ik wou. Maar dat gebeurde niet, ik wou weer terug naar die oude vetrouwede matrialisme bestaan.

Toen kwam Corona en kon ik even tot rust komen.
Maar de relatie tussen mijn vriendin des tijd liep stuk. Na wat turbulente jaartjes kwam er een einde aan onze relatie: Oktober 2021 en daarna sloes.

Het was over tussen ons, maar ik kon het vergeven.
We stonden er allebei achter, het ging niet meer.
Na wat vreemde maanden te hebben beleefd kwam 2022 met een nieuwe omkeer.
Nu urgenter dan ooit.

Het hele zoetstokken paradijs met al zijn vrolijk gekleurde barbapapa’s begon mij in een klap tegen te werken.

Wat ik net schreef over dat ik misschien niet besta, begon angstig genoeg een keer op te spelen in mijn realiteit.

In de naam van de wetenschap heb ik iets geflikt met mijn spiegelbeeld en toen, wham ik was bijna mijzelf niet meer: Of, ter, wel ik was bijna mijzelf kwijt geraakt.

En dat was een rampjaar die ik liever voor altijd over slag: 2022!!!

In dat jaar sfeer ik weer om de nieuwe staat van mensheid te zijn, maar de keuze ligt al paar jaar achter mij.

Wat moet ik doen als ik ook nog eens gevangen in mijzelf zit. En weer is er geen god van bovenaf die mij op weg kan helpen!
Bovendien niemand thuis!
De wereld was mijn vijand en de vijand daar middenin was ik en ben ik.
Ik moet toch weer een andere afslag slaan uit het donkere oelohoe bos waar alles vindrijk blijkt te zijn.

En nu even schijten, want waar heb ik het in godsnaam over.

 

Solipsisme.

In bredere zin: De ultieme uitweg van het existentiële bestaan.

Het sceptische idee van Solipsisme veroorzaakt een stortvloed van ellende.

De vraag is in welke gedaante is er verder geestelijk en rijk leven [Probleem van andere geesten]

In het eerst geval zal een vreselijke eenzaamheid bestaan maar als dat eenmaal genezen is leid dat tot een ernstig gebrek aan empathie. Behalve het zelf, verdiend niemand meer waardevolle aandacht. Als iedereen behalve het zelf hooguit in de verbeelding van de waarnemer bestaat welk plezier gun je hen. In de wereld van de wetenschap niets, JA: Kapot slaan en dood wensen!
De ander is een etter en slechts figuurlijk en letterlijk een blinde irriterende vlek.

Maar aan de andere kant lost het metafysische solipsisme alles op.
Ik heb een vrije wil, en een echt bewustzijn.
Er is Eén liefde, mijn liefde.

Maar er zijn zoals ik al meende, 2 vormen van het solipsisme.

Solipsisme heeft een belangrijk behoefte om zich zelf lief te willen geven maar ter gelijke tijd aan de ander kant hebben we de regels van de materiële wereld.

Laat ik eerst beginnen met de filosofische twijfel.

Binnenin de filosofie is er ook een vorm van scepsis, aan alles waar je aan kunt twijfelen behalve je zelf.
Daarmee zet je, je zelf in het middelpunt van alles en weet je een ding zeker, dat het bewustzijn waarvan jij bewustzijn hebt het enige is waar je niet aan kunt twijfelen. We weten immers nooit of iemand anders een rijk geestelijk leven heeft.
Iemand anders kan zomaar een P-zombie of een levenloze homp vlees zijn die het gedrag heeft wat op een mens lijkt.
Daarna volgt een korte meditatie.
Twijfel alles weg tot het punt waar het niet aan kan twijfelen.
Mijzelf,
Nou succes want het was er daarvoor ook al.

Deze vorm is een egocentrische misbaksel die vele na-effecten kent is de kern van het besef hebben dat ik het enige in het middelpunt besta van het universum, ik ben God!. Vooralsnog blijven we op de gewone solipsisme twijfel

Als de wetenschap zijn dienst veel beter draait lijkt die solipsisme steeds meer in gedring te komen vooral omdat alles wat de wetenschappelijk consensus nu weet, nog niet zo slecht is als voorheen.

De wetenschap stelt jouw nu de vraag waarom?

Stel we kunnen aan alles twijfelen behalve je zelf waarom twijfel je binnenin dit bestaan en niet op de grenzen van jouw bestaan?

Bestaat u zelf wel voldoend om zo’n goddelijk preek te kunnen uiten.
René Descartes de in mijn inzien de overgrootvader vader des bezieling heeft tijdens zijn gedacht experiment het volgende ook gedaan.

Als ik twijfel dan twijfel ‘Ik’?
En aan alles waar ik aan kan twijfelen is dan de wereld om mij heen?
En besta ik zelf wel?
Ik wordt immers niet gemanipuleerd door een kwade demon, zo kan ik 5+5 gewoon als 12 uitrekenen zonder de dienst te doen op uitkomst 10
Aan het einde ontstond er een lichte twijfel en aan alles waar ik aan denk zijn mijn gedachte.
Alleen ik kan bestaan: Ik denk dus ik ben
Maar dat Ik is een wezen de moet leunen op een ander: Zonder Mijzelf bestaat er geen Ik maar die zelf moet wel een Ik zijn.

Maar mijn geval, dus!

‘Maar de koek was niet opgegeten en er volgt een nieuwe gedachte’

Als ik het enige is wat kan bestaan dan volg er logischerwijs een twijfel want wie heeft mijn bestaan geschapen.

Descartes kon niet verder twijfelen en bedacht een goed argument.

De ziel moet wel huizen in de pijnappelklier van de het brein.

Dit heb ik zelf ondernomen, je moet ten eerste al een echte solipsist zijn om met zo iets gedurfd te komen. En dat is vooral als het gaat wat er binnenin het solipsisme af speelt: De wereld.
Want anders moet we wel rekenen op een echte buitenwereld en de vraag stellen: Wie heeft mijn ziel geschapen?!

Is God, of moet er toch iets spiritueels aan de hand zijn.

De enige solipsisme tegenweerleging is, als de materiële wereld bestaat moet je die overstijgen, en dan bedoel ik daar mee dat je echt moet willen om de wereld naar je hand te zetten: Als het solipsisme waar is kun je die manipuleren en eigen maken.
Ook al is er een flinke consequentie dat het Ik extreem eenzaam kan worden.
Vergeet die bullshit argument even dat ‘Het Ik’ het niet kan manipuleren omdat deze in de vergrendelde delen zitten, bijvoorbeeld.
Als het solipsisme waar is en je wil solipsist blijven dan kun je wereld echt eigen maken, ook al ben je daarna eenzaam.

Maar als het echte solipsisme bestaat dan ben je daarvan bewust dat tegen de wetenschappelijk objectieve wereld niets te fucken valt. Dan moet je wel met een heel sterk argument komen om het te bewijzen.

Een echte solipsist zal dat niet kunnen doen tenzij het een niet solipsist is die beweerd dat de wereld behalve het zelf niet bestaat.

Na 2020 heb ik ondervonden dat tegen de huidige materiële wereld aan schoppen absoluut geen zin heeft.

Geef het maar op, want alles wat bewezen kan worden moet tegen bewezen worden.
Dat is immers een regel als je een echte solipsist bent.
Leek ik de wereld te kunnen manipuleren dan moest ik ook geloven dat het stom toeval bleekt te zijn.
Het is namelijk echt van belang om de wetenschap en zijn materiële wereld te accepteren. Zo niet dan zal het echt extreem onaangenaam worden en dan is er geen god die even kan helpen.

Dan moet ik zelfs de meest absurde en matige complot theorieën gaan geloven, of dat ik misschien zelf in de zeik word genomen.
Met een beetje gezond verstand kan dat niet want solipsisme is toch juist?
Ik geloof toch niet in de observaties van een ander.
Dubbel en onnozel weerlegt of niet weerlegt.

Aan de ene kant beweerd deze solipsist zeker van zijn bestaan maar vreet ook van twee walletjes want paradoxaal gezien wil hij ook geloven dat de echte wereld bestaat. In de deze vorm van solipsisme komen we geen eind, en brengt tot de juiste conclusie!

Wat dan moet ik weer accepteren dat ik een gewoon normaal mens ben met een normale bewustzijnstoestand dit ter, wel vanuit mijn Eerste-persoon bewustzijn ervaring de hele wereld een 3e persoonsperspectief is?

Dat word niet makkelijk zal ik je vertellen.
Het solipsisme is gewoon en kan gewoon niet juist zijn. Vooral omdat de echte solipsist de wereld echt niet naar zijn hand kan zetten en als dat wel zo dat hij/zij er echt bewust van moet zijn dat ook het tegendeel bewezen kan worden.

De wereld in zijn geest word dan een etter benden en dat leid ons naar een onaangenaam bestaan.

“Als deze solipsist ontwaakt in de echt wereld”

Dan het enige wat ik als oordeel heb.

En, dan kun je nooit zeker weten, en dan leeft het ik in een hel.

Zijn eigen hel.
Want die verrekte eenzaamheid blijft, en niemand die dan ook maar waardvol een schouder om je heen kan slaan.
En deze hel zal het leven van de solipsist erg onaangenaam maken. Niets doet er meer toe, behalve krankzinnig zijn en iedereen haten en doden met de gevolgen dat het IK ook gedood word. Want iedereen kun je niet overtuigen dat het solipsisme waar is.

Pak je dubbelloop geweer en schiet jezelf maar overhoop.
Dat is de enige uitweg om dit ware solipsisme de baas te zijn.
De wereld die het Ik heeft neergezet is tegen mijzelf.
Niemand geeft om mij en er is geen god buiten mij.

Dat bestaat niet want welke gek creëert nou zo’n paranoïde absurde wereld voor zich zelf. En buiten dat om, bestaat zo’n wereld wel als ik de vrije wil heb en toch alles met mijzelf en de ander kan doen.

Mijzelf plotseling gelukkig wensen en de wereld manipuleren?….
Een wereld waar ik heel gelukzalig mijn ding kan doen zonder eenzame gevoelens.

Ja, ja: Maak een gek nog gekker zal ik maar zeggen.
Misschien bestaat U niet eens, of is het Ik hooguit een illusie.

Er is geen ontsnapping mogelijk zo blijkt, maar de normale materiële wereld bestaat.
En dan wens u zelf ook maar lekker weg tenzij neurowetenschappers het bewustzijn op grond kan verklaren dat alle bewustzijn soorten bestaan dus ook die van mijzelf.

En deze bestaat zeker.

Dus geloof maar in de wetenschap en niet in het solipsisme.

Maar het kan ook anders.
Het was natuurlijk even schrikken voor mijzelf want ik wens het oude solipsisme zekerheid dood.
Bevrijding heeft geen tegenargumenten en wil gewoon het zijn ,zijn.

De oplossing is niet het scepsis beeld van het solipsisme of een filosofische en abstracte hersenspinsel.

Maar berust op het idee dat het er al is.
Als ik een specifiek bewustzijn heb en dan bedoel ik.

Ik trek mijzelf binnenin mijn huid zo omhoog, en alles en de hele wereld bestaat voor mij echt. Bovendien is alles behalve mijzelf een 3epersoonsperspectief. Ik kijk op de achterhoofden, ruggen en nekken van de ander maar iemand anders kan dat bij mij zien.
Ik bekijk de wereld vanuit mijzelf met het lichaam tegen de onzichtbare muren. Even een voorbeeldje, mijzelf geplaats in het uiterste begin van de ruimte en wereld.
De hele realiteit waarvan ik bewustzijn heb daarvan is niemand anders bewustzijn.

Maar de twijfel moet doorgetrokken worden.

want als ik midden in de wereld besta dan bestaat mijzelf middenin en dan bedoel ik te zeggen middenin de kosmos is geen plek voor het zelf maar enkel het bestaan gegeven voor alles en iedereen.

De wetenschap bekijkt de wereld in de wereld en middenin de wereld. De wereld zelf is dan oneindig en kent geen begin of einde.
Ben ik dan wel eenzaam en wanhopig genoeg om alles op mijzelf te kunnen leunen. Ik bedoel maar, in een oneindig universumwereld is er geen goed of kwaad, geen begin geen einde: Dus ook geen eenzaamheid en de wil om te doden.

Vandaar dat het solipsisme moet zeggen met bewustzijnstoestand speelt zich af met de wereld in de rug. Slechts in het uiterst begin van een ruimte, kamer en de gehele wereld.

Sterker nog de wereld wordt voor het zelf gepresenteerd dus in de verbeelding.
Ik ben niet in het centrum van de kosmos maar in het centrum van mijn bewustzijn die zich een wereld vooruit zich zelfs stelt.
Alles is binnen mijzelf bewustzijn, en de wereld die vooruit bekeken word speelt zich alleen of binnenin dit bewustzijn.
En om deze paradox ook op te lossen, voor men het weer kan tegen argumenteren.

Mijn gehoor speelt centraal in het midden af, het zicht bestaat voor zich, de tastzin en gevoelens in zich.
Gek genoeg is de wereld voor het ik maar ook binnenin dit Ik.

imagination world.

Dan pas moet een scepsis nog durven te zeggen dat de wereld niet beïnvloedbaar is en ter gelijke tijd deze in zich zelf kan voelen.
Met andere woorden: De scepsis bestaat niet, het individu die het al is kan de wereld wel beïnvloeden.

Als alles bewustzijn kan zijn, kan het Ik ook alles van zich zelf  en binnenin zijn eigen wereld bewustzijn zijn?
Ja, is antwoord: Want ik ben de wereld, de wereld die voor mijn bewustzijn bestaat.

Dan kan ik de wereld degelijk manipuleren, de muur een boom en zelfs levende wezens kan ik in mijzelf invoelen omdat het verbeeldingstruckjes zijn die zo uit de kochten van mijn geest komen.
Het is een schijnvertoning, dat dan weer wel: Maar wellicht een verkapte vorm van panpsychisme, dualisme op steroïde.

De wereld is mij en ik ben de wereld.
Dit is een vorm van pure geestelijk en spirituele manipulatie.
Bovendien als ik dan die wereld ben dan is niemand der waarnemer van mijn wereld.
Als iemand anders geen bewustzijn heeft dan hebben we het over de term bewustzijn in de wetenschap.

De waarnemer van zijn eigen wereld daar kan slechts een van zijn.

Het enig wat telt is dat alles mijn bewustzijnstoestand is en dat iemand zijn huid voelen ook voelt dat ik die gene zijn huid voel, maar niet hoef in te voelen wat die ander voelt: Ik voel mijzelf al, mijzelf op de huid van iemand anders kietelen.
De huid van iemand anders is een product uit geest, net zoals de kleur rood.

Het maakt dan geen donder meer uit of die ander een onafhankelijk bewustzijn heeft: Ja, of Nee.

Alles en iedereen zegt toch : Het jeuk, het is plezierig of het doet zeer.
Meer is er niet nodig.
De wereld in de verbeelding en het feest kan niet op. Alles kakelt en doet maar wat, wat het moet doen zolang het maar voor mij bestaat en ik het besef heb dat alles de schijnvertoning is.

In een levenloze wereld van materie kan ik ook niet leven!

Ik hoef niet direct een roze olifant op tafel te toveren in het bijzijn ven gezelschap, ik hoef niet telkens te wensen dat ik een mooie of lelijke jongen ben.
De wereld dendert in mijzelf door, wat al klaargezet is hoef ik niet opnieuw in te delen. En mocht ik de zaken herindelen dan nog. Als ik een rood potlood in mijn verbeelding heb dan bestaat die direct.

Ik ben die schrijver van dit verhaal maar kan de buiten personage niet vinden ‘de schrijver zelf’
Binnenin mijn realiteit moet ik het doen met mijn realiteit.

Alleen als de wereld er is dan ben ik er, en als ik er ben en ik ben er niet en de wereld gaat door dan besta ik nog steeds.

Ik besta altijd.
De ander oplossing voor complexere vragen over de schrijver buiten mij kan ik niet stellen maar hooguit voorstellen dat er een iets is die iets anders voordoet: De wereld!

Voor de rest is het genadeloos de schep neer gooien en laten liggen, nee de schep licht er momenteel is en is ooit neer gelegd.
Alleen een echt onsterfelijk bewustzijn kan het aan om de boel de boel te laten en even alles van zich af te gooien: De objectieve wereld, is een lachertje, stel ik zou ooit in het lijden gewoond hebben dan weet ik voldoende dat ik ooit met die intentie ben begonnen.

Maar nu ik mij bekeerd heb tot het solipsisme en geen weg meer terug is, is er nu tijd voor echte solipsisme en geen half afgebakken konten draaien.
Het solipsisme moet echt zijn als er ooit lijden en eenzaamheid was: Ik had gewoon het idee nog niet van een eventuele schrijver buiten mijn eigen wereld om, en of dat die in mijn eigen wereld kon bestaan!: Mijzelf.

Vandaar dat ik dacht dat de externe wereld bestond, het was een foutje die ik zelf niet doorzien had.

We worden allemaal kaal geboren maar gaan rijn dood of leven onze eeuwigheid door.
Het was niet eens de moeite waard om het spelletje te spelen, het bleek gewoon een truck te zijn om nog meer ideeën op te doen.

En nog wat.
Welke gestoorde gek creëert nou het eeuwige geluk, niemand toch!
Er bestaat alleen universele geluk, er kan ik plaats gemaakt worden voor gelukkig zijn in mijn niet gelukkig zijn.

Solipsisme lost niet alleen de identiteit en existentiële crisis situaties van middelbare leeftijd-oude en chagrijnige mannetjes op. Het is een gegeven dat poëzie en kunst de uiterste grenzen van de normale norm zal moeten leren kennen.

En als deze compleet verdwijnen in de krankzinnige verhalen van het zelf dan is een labyrint vol eigenaardigheden hellemaal zo gek nog niet.

De roze olifant?
Dij creëer ik wel met papier papiermache in een gedaante van de 4 koppige rollisantificornfant.
Een wezen dat roze is, lijkt op een olifant in combinatie van een unicorn en een gemuteerde wesp.

De wereld in 2019 danste voor mijn ogen. Het leek wel een sprookjesbos in wonderland met Alice in het midden.

De paarse sport auto met gekleurde wielen, nou het scheelde niet veel of ik was deze auto tegengekomen.

En u nog steeds, na die vreselijke 2022 weg is. Ga ik naar buiten toe met een volle verwondering en tover ik in mijn eigen-eigen verbeelding zelfs de wolken tot manikschipladden, trollen, gekke draken, wezens en ander oehlahoep in het donker bos.

De wereld zelf is dan een kunstwerk die ik gewoon kan laten gaan zoals het is.
Er komt een lach in mijzelf en alles doet er weer toe.
Net zoals eind februari, maart en begin april 2019.
Het is er altijd al geweest.

De mystiek.
Een compleet onnozel nihilisme.
De wereld is wel degelijk in handen te zetten: Alleen zijn de fysieke dingen die op handen lijken ook gebakken lucht.

Alles is wat er is, is en het kan alleen iets is worden als het maakbaar is wat er nog niet is.

Veel plezier gewenst.