Er is een vraag naar alles wat mij in een keer verrijkt.
Het leven is geen knarsende weg van zelf llijden, er is slechts 2wegs verkeer.
Maar in deze dogus van knarsende ruimtes waar de eeuwige luchthartigheid van eenzaamheid zal zegevieren is geen andere waarnemer mijn beste vriend.
Er is 1, slechts 1 bogusmen die als de lelijke speler de poppen in de poppen kraam laat dansen.
De ander is gereduceerd tot lichaamsvormen met handen die de spijkerprik in spijkeren. Het zijn wezens die fantasiekracht vormen maar wat hen bemerken aan mij, is dat het muisstil is.
Deze leeghoofden ervaren de wereld niet, en ik ben het geen die hen ervaart.
Zien is daarvan een metafoor van dit alles.
De zintuig wordt gebruikte om briefjes door de denkbeeldige brievenbus te stoppen van mijn lege ruimte waar alles creatie is.
Eenzaamheid is alles wat er is, eenzaamheid zal feestvieren en op tafels dansen.
In de douchputjes weerklonken de rijke lucht van moeders hart die bleek te kloppen naar mijn levende wezen zijn.
Ooit in het leven van het concept, en ooit in het leven van de ander.

Wat was ik hen dierbaar.

Maar het leven gaat door, misschien wel voor eeuwig.
Of de leegte de mijn ruimte kan vullen met nog meer geschreeuw van echo’s die mij pesten, dat zal dan wel zo zijn.

De sukkelen blijken nog oren te hebben en ogen die denken te zien. Maar in feite is dat een afkeer van mijn eigen doelloze verlangen geweest die ooit om de ene mens gaf.

De velden met bloemen, en de wilde creaties dat is een feestje die slechts het ziende oog zal bewonderen.

De prachten van computer technologie zal nog meer hummelzaadjes op de moederborden strooien in de groeven van knetterende digitale bits die deze behoorlijke Thunderdome simulatie zal laten voort denderen als denkbeeldige verlichting.

De mens zal het lichaam verlaten, en ik ben niet ten prooi gevallen voor analogie van andere geesten.

Als deze voetjes wiebelende dansjes de blije microchip zal smachten dan is de rook uit de technologie slechts Aladin’s lamp.

De verbeelding zal zich voortzetten in nog veel meer creaties.
Het voorplantingsmoraal zal zich moeten bewijzen of het voldoende is om levende poppen in mijn poppenkraam de overtuigende zijn.

Maar in deze ruimte is er geen andere overtuiging, en dan kan het nog ernstiger worden dan ooit.
Als ik mijzelf moet overtuigen als iets anders wat het zelf niet kent tegen welke grens loop ik aan.
Er is geen ontsnappen uit mijn geest en dat is een feit.

Dus alles wat met oplossingen te maken heeft bied geen troost meer.
De oplossing is, de leegte voelen in mijn ruimte en vertrekken uit de gevoeligheden van de ander
Ik kan niets weerleggen in een lege bugus waar ik de bugusmen ben.
Ik weerleg mijzelf op een klein flinter dun kussentje van eindeloze en nietszeggende gedachten die de lege ruimte niet kunnen vullen, ja vullen met nog meer gebakken lucht.

Alles is de oplossing behalve een oplossing die opgelost kan worden.
De helse en misselijk makende hoofdpijn is de oorzaak van bevrijding uit de pillen zee zo de knetterende en irritante gedachte in.

Mijn lichaam is de leegte geworden en mijzelf is terug.
Er is geen weerlegging meer mogelijk.

Dopamine zal wel de oorzaak zijn van fladderende vogeltjes die alles laat knappen en de zin weerkaatst om de eenzaamheid de baas te zijn.

Het is mij gegund, het plezier van alles.

Maar pas op!

Als de leegte de ziel is dan ben ik voor eeuwig ziek.

En zijn alle medicatie die ik slik de blauwe of de rode pil.
Ook als is het hem te doen om de leegte te vullen met nog meer lichamelijkheid.

Nu, ervaar ik bewustzijn in bewustzijn.
De ander is een dopaminefurbie met knarsende handen, ik donder niet de afgrond in.
Maar de angst donder in zich zelf in.

Ik ben de verlossing.

Hoe heerlijk kan het zijn om alleen te zijn.