En traan in een verdrietig paradijs siert mijn gevoelens bestaan.
Waarom ben ik geen rationeel ingesteld wezen en laat ik mijn woede zo overheersen.
De pijn is zo te betreuren dat de angst mij mee zal sleuren.
Haat, wrok en een gratis cadeau, een moedeloos bestaan slechts als een hartinfarct.
De pijn voelt zo diep in mijn lijf dat echte keuzes maken een wirwar straten in een oneindig groot leeg landschap.
Ik zet mijn beste beentje voort en kies een weg, de weg naar eigen geluk.
Er zit niks meer anders op dan de grote mensen wereld te verlaten en mijn kind zijn te koesteren.
De mens was mijn beste vriend, maar met veel verdriet heb ik mijn keuze moeten maken.

Eeuwig kunstenaar zijn in zelf gelukkig-land.
Een kleurrijk paradijs waar ik alles mee kan doen.
Er bestaat geen tijd maar de wereld gaat gewoon door.
Er is een vrije wil waar ik alles mee kan doen.
Ruimte, schepping, creatie, en alleen maar gelukkig kunnen zijn.
Mijn ziel heeft weer de ruimte on in een wereld te zijn, mijn wereld: Geheel en bestaand!
Dit zielenwezens omvormt mijn eigen leven, de keus van eeuwig en alleen gelukkig zijn.

Facebook verwijderd.
Geen nieuws meer volgen
Meerdere mensen afstaan.
Eigen keuze maken.
Mijn eigen bedtijd inplannen.
Geen noodzaak aan afspraken.
Geen normaal moraal van prinsen in heerlijkheidland waar terrasje pakken de norm is.

Laat alles op een rustig vaarwatertje lopen.
Ik krijg eerst nijd en ellende van de ander, dan ontgift ik mijzelf en zoek ik mijn eeuwig paden.
Laat het lichaam lijden, de pijn moet voelbaar zijn, dat is immers de norm.

Rustig, wees maar boos en verdrietig.
De eeuwige gelukzaligheid komt mij wel te gemoed.
Laat alles stromen, dit lichaam is de draad naar het nieuwe.
Mijn keus is gemaakt!

Er is geen lijden in zelf maar lijden in dit lichaam.
Lijden in zelf bestaat niet.
De ziel die de wereld omvat is puur geluk.
Op naar de regenboog paradijs!
Lang leven de zelf gelukkigen.