Een klassieker.

Ooit poste ik een stuk op facebook, 22 februari 2015: Over gabberhouse en tapes dergelijke!
Toen alles nog de oude was of ter, wel de vertrouwde 30er met zijn eigen dilemma’s

De Rave machine is een soort van machine geheel geïnspireerd uit verschillende blogs en opvattingen over Rave feesten.
Hoe Rave tegenwoordig wordt verzoent met: Een ‘Ding’ ‘Subject’ is prachtig om te lezen.

De Rave lost vele existentiële problemen op, zoals verdwijnen in de menigte of gewoon om samen een eenheid te vormen: Door middel spelen, het oude internet of ding gevoel!

Even wat geschiedenis over mijn luisterplezier!

Het was een prachtig jaar een jaar om nooit te vergeten. De absolute kennismaking met muziek, op een of andere manier uit het niets!
Ik pakte een cassettebandje en duwde hem in mijn stereo-installatie zo de deck in. Even de juiste radio kanaal op zoeken tot er in eens de weerspiegeling van mijn eigen ideeënbusje ter boven kwam: Een losse identiteit op draaiende schroeven metafoor!
En daarna tijdens de luisterbuurten verschillende malen op de Record en Play knop drukken!
Toen dreunde al de beats in een rap tempo in elkaar op maar niet al te snel, dit radiokanaal had in de nachtelijke uurtjes wat setjes uitgezonden.
Het was een mix van Euro house, klassieke trance, happy hardcore zoals Dune, scooter, en heel soms wat harder werk.
Het was een prachtige ervaring om zo doende kennis te maken met muziek, waardoor ik de deuntjes in gelukzaligheid een plek kon geven ergens in een verlaten pand tussen mijn oren, de zwarte doos van het niets?
Het klonk euforisch en het voelde zo vertrouwde.

Het nummer van de desbetreffende artiest, Scooter, hyper hyper!
Het had voor mij al een dieper gelegen drama bloot gesteld, en het klonk ook behoorlijk duister omdat het een akelige grijze ondertoon van onbehagen opwekte!
Dit nummer had een diepe impakt op mij gehad, een gewoon feestelijke partijen muzieknummer in een nogal dronken orgel orkest van carnavalskrakers waar ik het koude zweet van krijg. Een akelig ondertoon of ter, wel aan carnaval hit uit de krochten van kauwgum etende pokdalige struisvogelcafe ergens in de krochten van het riool ver en diep gelegen verwijderd uit deze realiteit.
Dit nummer is alles wat niet goed [was]is, maar ter gelijke tijd zo onlogisch fout dat het als een donkere spookhuis staat!
Het is een samenhangende collectief van kwaadwillige struisvogels die de lijpe dansjes doen in een kleurrijke paradijs waar denderende extases een drama vieren.
De engheid spatte er van af.
Deze wereld is loodzwaar, extreem beangstigend. Een wereld waar alle onbekende schimmen hen frequenties piepend en krakend de ziel bevuilen.
Iets onuitspreekbaars maar dan met de tussen toon van schreeuwende dwazen met een gejank over ander artiesten, dik onder het jankgezang tussen door.
Hyper, hyper,!
En hen zegjes over hoe ziekelijk veel feestende artiesten dit nummer samenvatten!
Afgoderij noem ik het!
Als een nummer zo pakkend is en de duistere werelden laat proeven in een foute Carnval verpakking van bier-zuipende josti’s
Dan is het dit desbetreffende nummer wel!

Het was 1994.
De tijd dat valse en kalende of half kalende kapseltje achterover agressieve mannen en botergeile vrouwen met hippe en steile haardrachten in trainingspak geheven feestvierders.
En het was ook nog eens de tijd van skaters, zoiets als Nirvana of Radiohead stoere en minder agressief overkomende graffiti spuiters en hippe en gekke shirts met bandnamen er op!
En natuurlijk de zeer extroverte misschien op een andere manier beangstigend [vooral op het uiterlijk gericht] stoer uitziende hip-hop fanaten die artiesten zoals Wu-Tang Clan, de hemel in prijsde.
En natuurlijk niet te vergeten de alternatievelingen die naar zeer uitgesproken genres en artiesten luisterde zoals trip-hop of The Prodigy!

Het was vooral een rampspoed op speed, Xtc, artistieke uitspattingen in een enorme foute mix van zoete kauwgum bellen blazende bekkentrekken!
Het was een extreem bizarre en hyper zoete tijdperk waar men denkbeeldig kotsmisselijk van zou kunnen worden, het lijk allemaal niet erg!
Maar dat is ook het doel van dit drama geweest. Want eenmaal de sluiers van dit feestelijke drama af ”van deze misselijkmakende en zoete en euforische tijdperk waar alleen genot een begeert was” ontsproot er een Apocalyps, in een idee van de meeste nachtmerrie die je maar kunt voorstellen!
Dit alles was nog maar het midden punt van een monsterlijk begin uit de tijd dat Acid house, Techno, house, hip-hop en rock idem metal! jaren 80 en misschien jaren 70 en daarvoor!
Een ding is duidelijk!

Ik was intens geworden en in de klauwen van de gruwel gestapt. Vermaak in een wereld die zo ziet is dat genot en orgasmes de enige uitweg boden!
Het was de kleurrijke hel die een diepe betekenis op mij achter heeft gelaten, maar ook niet alle fijne ervaringen!
Het ‘Subject’ heeft een extreem nare nasmaak en het zegt met dat er iets gaat of kon gebeuren waar zelfs de duivel bang van zou kunnen worden.
De open wereld naar het goddelijke en het paranoïde makende schouwspel die de mentale krachten katapulteren in een eeuwige donker bestaan.
De kleurrijke hel!
Een gebroken ziel in een berg ellende!
Voorstellende schets zou zo uitspreekbaar kunnen zijn [in een donker bos waar de stank van kostszuur de hele collectivisme die slechts binnenin de kerkers van mijn ziel huizen.
De donker kots moedertje werd vanaf dat moment goed geactiveerd waardoor ik een vijandige spiegelbeeld van mijzelf kon creëren met alle gevolgen van dien.
Een beangstigende hemel of paradijs waar ik vast zit en niet meer kan uit komen!

Vandaar dat ik kennis maakte met een van de beruchte genre uit die tijd.
Opeens kon het gevoel niet meer bedwongen worden omdat de drang naar deze muziek te hoog was en de nood echt was.
Muziek was voor mij seks geworden, vandaar dat ik ook snuffelde in de platencollectie van mijn moeder uit jongere jaren.
En dat waren hele andere tijden en andere muzieksoorten!
En als het kwaad nog niet verder was gewoekerd kwam er een buurvrouw, die mij wou overhalen om naar Hardcore te luisteren.
Nou, geen rock, of metal maar gewoon stugge moddervette beats onder de flow van gekke spacy achtige atmosfeeristisch doom geluid!
En toen was ik hellemaal bezeten van de herrie uit die tijd.
En als het kwaad niet verder uit mijn beleving tet sprake kwam was er ook nog eens een lieve vriendin van mijn moeder die cassettebandjes had waar deze beruchte gabberhouse met zijn aantal Beats per minuut de hoogte in schoot, razendsnel in tempo opgevolgd tot er een nieuwe gabbernummer kwam in een tijd die opvolgend tussen de anderhalve minuut tot maximaal 3 minuten waren in een mix zo bizar, dat het net kleine kunstwerkjes waren!
Dat er verschillende hardcore nummers gemixt waren met een draaitafel was al te gek, maar de manier hoe deze tapes in elkaar geflanst werden was gewoon echt pure kunst en technisch tot in de puntjes verzegeld!
Op dat moment was ik verkocht.
Tijdens elke luisterbeurt was ik mij bewuster dan ooit, bewust van mijn ellendige zijkende en drammende stem of beelden die voor mijn ogen flitste, iets wat ik soms vreselijk eng vond.
Ik had meteen het besef waar al die ellende tijdens mijn jonge kinderen jaren vandaan kwam.
En waarom ik bang was voor dingen die mij overkwamen, uit het niets!
Als puber wist ik het meteen, deze trucks waren geen psychoses of een spookwerkelijkheid die ik als echt ervaarde.
Gelukkig maar, het was mijn verbeelding!
Wezens, moeders, enge rupsen, en ander gespuis met bijbehorende visuele en horende spelletjes waren niet de ziektebeelden vanuit de handicap ziekte, het zijn fantasieën en figuren die voor mij echt waren maar dan in de verbeelding.
En tijdens de luister uurtjes, vond ik het echt vermakelijk om te communiceren met deze ingebeelde droom figuren die op mensen leekte.
Als ik kind was ik er niet hellemaal van bewust!
Maar in mijn pubertijd ging ik er ook echt mee spelen.
Toen de hardcore tape in mijn prachtig maar ook marginale stereo-installatie deze shit liet galmde uit belachelijk uitziende speakers, fantaseerde ik over vriendinnetjes, goede tijden slechte tijden, helikopters, gekke vogels, vuurwerk en vele meer onnozele dingen in situaties en omgevingen die voor mij zeker niet wereldvreemd waren!
Zelfs als de tv aan ging, droomde of verbeelde ik mij na die tijd dat ik dat ene meisje was die een verhaal vertelde, haar naam was madelief.
De verbeelding kwam tot leven, en daar speelde ik al te graag mee.
Het was voor de secundaire realiteit geworden waar ik veel van kon leren, en mij de weg wees naar alle prachten in de realiteit!

En dat heeft mij tot de cd reeks gebracht van de thunderdome serie.
Uiteindelijk was mijn waarneming was verslaafd geworden door Thunderdome cd’tjes uit die tijd.
Nou, feest!
Ik kan bijna drammen en stampvoetend als een kleuter mijn zin door drammen om zo’n dure cd te kopen, bekijk het even!
In het ouderlijk huis, in het gezin waar ik uit kwam was er niet zo veel geld om even 50 gulden neer te leggen voor een dubbel cd!
Maar dat had weinig tijd gekend, tijdens een school experiment om amaryllissen bollen te verkopen was ik toch de een winnaar op de 2e plek.
De prijs, een The best of Thunderdome cd met diverse hardcore nummer geselecteerd vanuit de officiële reeks Thunderdome cd’s
Dus dit was binnen!
Mooi, en zo doende draaide ik de hele dag deze cd.
Het geluk kon niet meer op.
Al stuiterend als een zwabber maar wel met het ware gevoel dat hardcore de beste muziek was om te luisteren denderde ik het leven door.
Alom luisterde ik de vette gemixte hardcore cassettebandjes waar ik hellemaal door bezeten was!
Geen weg meer terug t/m 1999, want daarna kwamen andere muzieksoorten aan boord.

De Thunderdome sekte.

De tijd van mixbandjes en op record drukken tijdens de nachtelijke house uurtjes op de radio was het begin van alle begin.
Een avond door knallen op tapes, het gepiep in mijn oren kon niet meer op!
De gaande weg tijdens het schieten van hormonen die die bekkenbodem liet trillen en samentrekken wekte al het ritmische gevoel van 4kwarts maat op in de oer verdovende dreunen!

De eerste Thunderdome tapes kwamen pas in 1995/1996 om de hoek kijken. Een de cd’s werden gehuurd de plaatselijke bibliotheek!
Het was altijd een snoepje om naar de bibliotheek te gaan. Met vlinders in mijn buik naar de cd afdeling te gaan om te snuffelen tussen dit walhalla.
Precies de zelfde bibliotheek waar ik in die tijd smulde bij de postzegel catalogus afdeling!
Een feestje om het zo maar te noemen, maar wel eentje die op een cassettebandje eindigde van 60 minuten speelplezier.
Met deze stroom mee in de zee van tandwielen wist ik ook niet beter, want er waren ook cassettebandjes van 90 minuten speelduur!
Als ik een gave cd huurde dan is er +- 17 minuten aan prachtig speelplezier verloren. Een zo’n standaard cd schijfje bevat als snel 70 a 77 minuten muziekopnames.
Ik was zwaar opgewonden toen ik uiteindelijke het gouden goed in mijn handen kreeg.
Thunderdome IX, een cd met uiteen lopende muziekstukken waar ik de weet niet van wiste ook al waren veel jongeren om mij heen bewust van de artiesten die deze sets live draaide tijdens een Thunderdome festival.
Ik was een jonkie des tijds van 12 a 13 jaar oud die de beste begin tijden heeft gemist.
Maar dat kon de pret niet drukken.
Opgewonden toen ik was, en half afgebakend mijn muziekjes op tapes te horen waren.
Vooral de laatste 3 nummers die voor mij vreselijk interessant waren.
Het was bizar omdat ik het idee had dat allebeide cd’s op 2 tapes opgenomen ”konden” worden van 60 minuten waardoor alles een beetje surrealistisch luisterbeeld was geworden. Een tape daar kon niet een hele cd op opgenomen worden waardoor alles sterk af week van hoe het werkelijk was waardoor iets aparts ontstond wat een vacuüm binnen mijn beleving was geworden: Het gevoel dat er iets afweek van de realiteit maar toch voor mij de ware realiteit was geworden.
Er ontbraken waardevolle informatiestukjes waardoor ik met half afgebakend realiteiten opgescheept zat!.
En dat waren niet alleen de waardvolle stukjes muziek die verloren gingen die een echte cd aanbood, maar ook alle mixtapes waren doordrek van deze waanzin.
Even een van mijn favoriete mixtapes luisteren eindigde altijd in een kleine teleurstelling die verassend genoeg een cadeautje bleek te zijn.
Maar het gekke was, deze wereld die mij voorgedragen werd was een gewoonte omdat ik niet beter wist, althans, intuïtief had ik al het gevoel dat het niet klopte.
De tapes waarvan stukjes muziek informatie ontbrak, dat was met opzet gedaan door de vriend van de vriendin van mijn moeder des tijds.
Vooral het laatste nummer was niet compleet, waarvan ik al vermoed dat het niet echt opgenomen was direct vanaf de draaitafel: Maar misschien al bestaande Mixsets waren van een of ander ‘obscure’ artiest!
Maar het was ook de mystiek waar ik in belande, ik moest het doen met een piep klein beetje informatie die deze wereld mij gaf.
Het was een wereld vol wonderen waarvan ik dacht, was er ergens een geheime kamer in ons huis verborgen. Zijn er ergens in deze wereld piepkleine deurtjes waar achter hemelse paradijzen schuil gaan.
Dit was de metafoor, die nu nog steeds speelt.
Een verborgen wereld vol mystiek en gekte waarvan niemand kan weten of het überhaupt bestaat!

Maar als snel kwam de keiharde wetenschap om de hoek kijken, ik wist al snel dat de tapes niet af waren en er stukjes ontbraken omdat het niet allemaal op een tape gezet kon worden. Vandaar ook dat trammelant met die mixtapes! En altijd het idee hebben of deze tapes ergens te luisteren en te downloaden zijn ergens in de krochten van het internet, in ieder geval Youtube!
Maar dat kon de pret niet drukken. Want daardoor verlangde ik naar een echte dubbelaar cd uit de Thunderdome reeks.
De fantasie kwam soms om de hoek kijken, want soms dacht ik dat er een aantal cd’s uit de Thunderdome reeks waren die volkomen vreemd voor mij waren.
Al snel kwam ik in aanmerking met de echte Cd, mijn eerst gekochte Thunderdome XIV die ik kon kopen van mijn verjaardag geld.
En een aantal jaren later kwam de rest heel snel.
Ik kreeg van een vriend een aantal lekkere cd’s
Thunderdome IV
Thunderdome V
En wat ander grut
Maar tijdens de feestdagen in december kreeg ik ook een Thunderdome cd namelijk VII.
Ja, die ene Thunderdordome IV waarvan ik niet wist wat het echt was, nou een chaos maar wel heel verassend.
De later jaren in zeker als jong tiener kocht of huur ik meer Thunderdome cd’s
Waardoor ik ze allemaal had.
En toch had ik gelijk over mystiek en verborgen wonderen, het was niet alleen de keiharde feit die alles verdoezelde: Dat alle Thunderdome cd’s alle van het zelfde muziek soort zijn.
Duister genoeg is er een verborgen element waarvan de meeste het niet zullen weten.
Elke cd had een verborgen thema die precies samen kon vallen in dat jaar.
Ooit ontdekte ik toevallig dat de Thunderdomes in de bloeiende gabbertijdperk heel anders overkomen en weerklinken dan de oude rotte.
Thunderdome XIV had een heel ander subjectief karakter voor mij dan Thunderdome XVI.
Maar waarschijnlijk had dat ook met jaartallen waarin ik leefde te maken gehad.
Maar het is waar en tevens ook objectief.
De stroeve en kleine melodieën waren soms niet alleen Catchy maar technische gezien compleet anders.
De oude reeks Thunderdome heeft veel Acid, en industriële geluiden, bliepjes, en piepjes, en neigt ook naar de wat hardere oude techno werk: Dus niet pure gebber house. Maar de oude Thunderdome reeks klonk soms erg bruut en gemeen omdat het agressief en beangstigend over kwam!
De midden reeks vanaf 6 t/m 11 was vooral wat mainstream van geluid maar het pakte wel lekker weg. Het klonk minder duister dan de vorige delen, en de nadruk zat meer op vermaakt en lekker wegdansen. Technisch was het simpeler en voorspelbaarder.
De midden einde reeks 12 t/m 17 , begon weer wat duister te worden met als nummer XV als vreemde eend in de bijt voor mijn gevoel.
Vooral 12, 16, 17 hadden nog wat duistere en onheilspellende taferelen tussendoor
Nummer 13 was vooral mystiek en zat ook vol verhalen over buitenaardse wezens, breinscanners, en zoiets als Warp en hyperdrive snelheid: Vermoedelijk vals geïnspireerd uit science fiction verhalen en films
De laatste delen 18 t/m 22 was compleet anders.
Thunderdome XVIII vond ik wel prachtig, maar meer omdat daar de hardcore sfeer in zat, verder kon ik er geen touw aan vast knopen omdat het wat simpeler en transparanter overkwam.
Thunderdome XIX was nooit mijn ding geweest, maar na een paar luisterbuurtjes vond ik hem wel bijzonder: Vooral omdat deze verassende niet voor mij toegankelijke nummers blijken te zijn, de verloren Thunderdome noem ik het.
Thunderdome 20, was ik wel door verkocht maar waarom?, dat weet ik nu nog niet eens.
De laatste 2 delen 21 en 22.
Super gaaf, maar de Originele Thunderdome is vanaf hier wel dood verklaard omdat de Hardcore naar de onderwereld ging en verdween uit het grotere publiek.

Maar wat voor een cadeautje was.
Ik ontdekte namelijk een verborgen parel uit de reeks die mij nog steeds verbaast, anders dan alle andere Thunderdome cd’s
Namelijk Thunderdome III
En daar moest ik heel erg aan wennen, maar nog vrij recent ben ik deze cd echt gaan waarderen.

In mijn jeugd was alles Thunderdome en alles van Thunderdome.
Als ik een pretpakket kreeg van 100 gulden dan wist ik al metten, dat is een Thunderdome pakket!
Een verzamelaar box met daarin een videocassette, een button knoop van het symbool id&t, een Energie drank, sticker, kalender, en een Thunderdome shirt.
Het was prachtig en een mooi item waar ik ook andere dingen mee kon doen.
De doos zelf was al een kunstwerk, maar die gebruikte ik ook om elektronische componentjes in te verzamelen.
Uiteindelijk verdween alles in rook.
De doos belande in de kreukels, tot het versnipperd en waardeloos karton was: Verdrietig genoeg een homp afval.
De shirt heb ik heel lang gedragen maar is uiteindelijk versleten door het tig keer wasjes draaien omdat de druk fragiel van een bepaald soort drukstof was.
Het blikje energie heb ik misbruikt en vernietigd, en het drinken daarin had ik meteen opgedronken!
De kalander verdween in het niets.
En de tape moet nog ergens huishouden, maar waar?
De sticker was al snel beland bij het grofvuil.
En de button tragisch verdwenen.
De cd had ik toen ingeruild voor een marginaal goedkoop cd’tje die ik toen voor ogen had, eeuwig zonde!
Maar zoals altijd, het spul was niet veilig bij mij: Omdat ik een destructieve jonge sloper was!

Maar wat een tijd, en wat een prachtige herinnering, al het idee daar smul ik van.
Thunderdome was een fraai ding voor mij geweest verzopen tussen alle andere verzamel cd’s, mixtapes, en ook andere muzieksoorten van uiteenlopende muziek genres!

Thunderdome valt samen met mijn puberale jeugd uit die tijd, zie mijn vorig blog over mijn jonge leven.

Maar een ding is hellemaal zeker. Thunderdome is een luilakken verzamel cd die uit kleine stukjes informatie bestaat van verschillende en uiteenlopende labels, dj’s en andere zaken. Vandaar dat het weer verslavend werkte,
Maar daardoor heb ik wel de kennis gekregen welke labels er op zaten.
En dit is maar een kleine voorbeeld uit de reeks.
Pak ‘m’ er even bij.
Gek genoeg ook van de Terror, speedcore label
Bloody first records
Maar ook Ruffneck deed zijn trouwe diens.
Industrial Strength records,
Bonzai Records.
Mokum Records
En wat hardere snoepers zoals: Delta 9
Natuurlijk samen met de bekende dj’s zoals.

DJ Weirdo
The Prophet
Dj Dano.
3-seps a Head.
Dj Gizmo
Buzz fuzz
Dark raver.
Dj Dellerium
Neophyte

Die dit rijk wel versierde en wel ultra bekend zijn binnen deze Thunderdome domein.

En nu, de Rave wereld in een machine.

Rave is voor mij een symbool van ruige beats maar ook spacy beats uit een andere dimensie waarvan ik voor de luisterbeurten de weet niet weet!

Ik wandel in een kleurrijke demonische stad.
En loop steeds harder en harder tot het maximale weerstand de verdragende norm zal zijn.
Met dwaze cowboy punt schoenen die bedwelmd zijn met foute skinhead punker mood, vette pinnen alom en aan het einde van de hak het berucht draaiwieltje.
Met houd op waar de takken van diamanten uitlopen.
Al fluitend de romantische donkere straten door waar klassieke lantarens direct op het netvlies knallen.
Ik kijk naar beneden en zie mijn verstompte lijf ritmische lopen op iets wat op de glinsterende klinkerpaden die blinken als diamanten!
Ik knal met mijn bewuste beleving door in een sprookjesachtig Parijsachtgige 1000 en een nacht sprookjesachtige tafereel, waar de ziekelijke donkere schaduwen de enige zijn die priemen in de levende bezielde wezen.
Met woede bonst in der lichamen die zo deze duistere wereld in kaatsen.
Alles wordt donkerbruin gitzwart geblakerd als ik mijn vrolijke riedeltje fluit en zo mijn prooi af dender.
Opeens kwam er een vrouw om de hoek, maar die deinsde terug toen ze mij zag.
Ik probeer de vrouw met een dubbele donkere stem tot rust te dringen, maar haar diepblauwe ogen keek mij vel aan: Haar blik leek levenloos maar daarachter zat een glinstering van onheilspellende krachten.
Ik verdween in haar ogen en beleefde een kleurrijke wereld die ik even niet kon uitspreken!
Ze keek mij aan, en toen ik haar gunde om haar zelf terug te keren in de donkere krochten van deze horrorstraat: Gebeurde iets geks.
Ik had het idee, dat achter haar levenloze menszijn een of ander wezen schuil hielde maar zich niet tot de mijne kon keren.
De angst was weg!
En ik wandelde met volle frustratie door, zo de romantische kroeg in waar de hoeren hen diensten draaien.
Ik schopte de schutting opening op en vroeg aan de bar meneer om een whisky!
De slok was genomen en plofte dit glas neer, hey klootzak: Is dit alles.
De meneer keek mij raar aan, en zijn weke snor klom om hoog als een woekerplant die op de grauwe muur om hoog klimmen.
Ik zie het gezicht en zijn bizarre haren, ik weet niet wie deze kerel was. Maar hij was een act binnenin deze wereld.
Ik dachten, ineens kon dit niet mijn oude werk begeleider zijn in Atelier Artistiek: Opeen binnen een paar seconden kwam ik in een rook en stond ik plotseling als jong ventje voor een schilderij van weet ik wat.

De barman schreeuwde, hee jochie: Hier je zuipen, dikke soepert!
Ik kinkte met mijn hoofd en draaide even mijn ogen weg of dat ik uit een dagdroom kwam!
Is er wat vroeg de barman!
Nee, ik sliep bijna zijde ik!
Oh, oké, zij de barman.
De barman zijde: Ja, het is wat he: De kunst is verloren gegaan en nu leven we in een betekenisloze stad!
Waarop ik antwoorde, uw café is wel kunstig hoor.
Alles in dit café ruikt naar oude boeken, en schilderijen.

Om heen zag ik van alles, diverse schilderijen van bekende Sloveense schilders.
Bizarre flesjes van verschillende vormen.
Tafels die driehoekkig waren.
Rode muren, gouden taferelen en al het andere.
Tierelantijntjes en bizarre sprookjes klokken.
Dit hele café, moest wel een verloren wereld zijn!

Ik dronk het glas leeg, en zijde tegen de barman ik loop weer verder.
De barman antwoorde: Dit is de communicatie, tussen dit schilderij en uw wereld: Nog nooit weg geweest!, pas op voor wasmachines!
Ik wist meteen al waar het over ging.
Als ik deze shit laat wassen dan zal het leven verkassen!

Ik liep weer gefrustreerd en ongedaan door deze wereld.
Toen opeens zijde ik wassen in een wasmachine: Waardoor deze wereld veranderde in een cyberpunk stad met alle kleuren van de regenboog.
Ik was plotseling wakker geworden in een wereld, een wereld waarvan ik al meteen al wist dit bestaat niet!
Ik liep door deze kleurrijke stad en kwam alles tegen, vooral in kwantum bits formaat en gecodeerd goed.
In deze stad liepen geen mensen maar wezens die doelloos rondwalen en tot leven kwamen wanneer ik een gesprek met hen voerde.
Deze wereld is een Game, waarvan ik de hoofdpersonage was.
Ik pakte een auto en schuurde door deze stad tot ik bij een laboratorium kwam.
Maar verder kon ik niet komen omdat daar rare agenten de boel in de gaten hielde.
Ik liep verder en voor dat ik het wiste, kreeg ik telkens beelden voor mij: Ik was een andere gedaante, een jochie van 8 jaar die de straten door wandelde en ging zitten bij een bruinoranje gekleurde vijver en uit zijn zak een fles met daarin een briefje te voorschijn haalde.
Hij gooide de fles in het water met de hoop, dat er een postbestemming was van rare mannetjes die ik niet kende!
Dit joch keerde zich om, maar kwam meteen een vreselijke schepsel tegen die hem het stuipen op het lijf jaagt: Een vrouw, met een piemel!
Geen transgender of omgebouwde, maar een echte Wijfman!
Dit kind rende heel hard weg en keek omhoog naar de intens bijna fluoriderende blauwe lucht waar de wolken op bloemkool bomen leken.
En weg was dat rare wezen.

Plotseling werd ik weer wakker in de gekleurde cyberwereld.
Ik bedacht mij meteen en alles leek wel een raadsel.

de beangstigende vrouw in de echt wereld.
De barman met zijn wasmachine uitspraak.
De jonge kerel voor het schilderij.
Een laboratorium!
De brievenpost in de fles.
het water.
De Wijfman.
De lucht.

Was het niet zo dat dit alles iets verteld zoals logisch iets kan vertellen?
Ik weet het echt niet?
Althans niet met mijn zuivere gedachte.

Wat kan het zijn?
En dan val ik uit de cyberwereld en kom ik in het nu terecht, de man die nu, nu iets typt om dit verhaal te typen.

Maar laat ik het zeggen: De Rave machine kan een mooie kans bieden.

Een machine waar alles compleet in samenvalt onder het getetter van alle Rave muzieksoorten in een ondenkbare intuïtieve wereld.
Wat ik weet is dat ik bij dit alles een prachtig beeld kan schetsen, maar niet met zekerheid kan opschrijven of uittypen.
Het is qua taal ondenkbaar net zoals toen alles begon in een donker moerasbos waas de vrouwen de dienst draaien.

Rave party’s zijn een machine, een bewustzijn machine.
En daar wil ik in de toekomst op terug vallen.

Er is een nieuwe verhaallijn in ontwikkeling.

Een zoektocht naar echte liefde eindigt in een thriller, vol spanning en ander gekkigheid.
De muziek uit deze reeks speelt daarmee de echte rollen!

Er is nu een ontknoping in mijn Huige schilderijen reeks.

Symfonie van fascinaties: De speelse tijd die niet af was, en ik dingen en wezens tegen kwam die mijn leven compleet maakt.
Een kinderlijk paradijs met een verloren vader, die snel uit mijn leven weg was.
Dit alles tot leven geblazen in een romantisch en dramatisch verhaal: Onder het genot van Gustav Mahler symfonie no. 8

Afgemaakt in de beruchte corona jaar.

Een nieuwe project begonnen, welke liefde moet ik verder zoeken.
De realiteit onnie alles kei gaaf.
Een dolle rit door vele werelden waar ik gelukzalig kan worden, welke keus maakt ik dan?
Of is alles wel oké zo.
Begonnen in Coronatijd met alle facetten uit die tijd.

En nu, in wording.
Mijn eigen zelf is gevonden: De ander is bijzaak!

Over een aantal jaar knal ik er een nieuwe reeks uit. Niet meer op en voor de randen van de werkelijkheid maar binnenin dit vierkant zonder zwart wit denken.

Als ik er ben, en ik mijzelf ben dan moet ik mij verbinden in de wereld.
En een ding verklap ik wel.

De eerste schilderij, wordt de Rave wereld!

De een knaller met alle pret van doen!
Laat de mixtapes, de cd’s maar weer te voorschijn toveren en nieuwe wereldjes ontdekken.
De wereld achter een kast bijvoorbeeld.
Alles verteld toch een verhaal, anders was de wereld zo kaal en saai!

Mijn wijsheden zo ook geworden!

De wereld is een objecten subject van alles en nog wat, een stille kamer die vervuild moet worden door gevoelige verhalen!

In de spiegel zie ik de mooiste foto van mijzelf!