De roze koeken omtoveren naar gouden koek.

Muren onder besmeurd met tekeningen die alle hints en of waarschuwingen geven voor een betere toekomst zonder koppijn en woede.
Helaas is deze missie weer niet gelukt althans ik ervaar de wereld om mij heen een stukje intenser dan voorheen. Toch zit ik met een verdovende lichaam die niks voelt omdat ik strak onder de kalmeringstabletten de weken verder moet voortzetten.

Voor hoen lang nog?
Het is snel ingrijpen wanneer ik last krijg van gedachtedwang en ander uitgeholde stinkende zwarte drollen tirannie.

God sta mij bij!

Maar als de heer niet zulke plannetjes met mij heeft en mij laat opzadelen met de extreemste angst ooit, waarom heb ik dan bezieling!

Wat is nut van bewustzijn als ik alleen maar langs de zijlijn mag staan en niet de wereld naar mijn handen kan zetten omdat ik het fantastisch vindt om de realiteit te herscheppen op de manier die ik graag zou willen hebben.
Al weer kon ik zwemmen in een gouden rivier in een realiteit waar ik met slecht paar drukken op de programma en hele werkelijkheid kon hebben die ik het liefst wil hebben!

Ik zat tijdens de ontwaking in een roes van gelukzaligheid waardoor ik het idee had om even alles te creëren tot den hoogste goed. Er uiteindelijk alleen maar goddelijke schepselen en kleurrijke taferelen te gemoed zullen komen in een realiteit die fijn ruikt.
1 Dag, de dinsdag 26 september toen ik naar de kaakchirurg moest heb ik ervaren wat ik allemaal wel niet kon met een nog sterkere besef van bestaan waardoor alles een fluwelen en zachte dekentje leekt.

Alles ervaarde ik als een poppenkraam, knutseldoos waar alles er uit zag als boetserende zachte klei!
De werkelijkheid ervaarde ik heel speels en intens. Het bewustzijn-gehoor was zo extreem levendig dat het leek dat ik in een goddelijke paradijs woonde.
Ik hoefde alleen nog niet meer angstig te zijn en ik kon een nieuwe werkelijkheid genereren en alles naar mijn hand zetten.

Helaas want vanaf woensdag 27 september ging het op die avond weer hellemaal de mist in. Mijn geest leek wel geplet te worden door gevaarlijke vurende krachten van iets waar ik de wist niet van wist. En weer denderede ik als slaaf door dit labyrint ‘laat ik gemakshalve dit leven noemen’
De hele avond een wandeling maken tot de klok bijna 10 uur sloeg en ik in spanning afwachtte of mijn laatste uren waren geteld!

Daarna kwam karma in een nog ongemakkelijkere gedaante voorzetten.
Zo, opgerot ik kan weer voor god spelen, nou niet dus!
Want donderdag ochtend rond kwart voor 9 kreeg ik een heel waanbericht via whatsapp van een van de schoonmakers die bij mij het huis schoon maakte.
Hoe stuurde via een soort van algoritme een heel raar bericht naar mij toe. Net of ik het naar mij zelf toe stuurde dat het de afgelopen woensdag slecht ging, ter wel ik een bericht naar Erwin stuurde!

Ik was te neer geslagen omdat hij mij verraden had om mij als gek uit te maken!
Maar toen werd ik wel heel snel bang en belande ik in een scherts realiteit van een kwaadwillige demon die de verloren deel van mij bleek te zijn.
Een oude minkukel.
Een bang 4 rarig jongetje die eenzaam roepte: Help, help ik wil weg uit deze hel, ik rot eenzaam weg!
Maar ik als volwassenen moest hem ondersteunen en vooral niet woedende op hem worden.
Ik was dapper en voor niets bang behalve van de vrijheid belemmerende externe realiteit!

Maar dit jochie was tijdens deze heftige rit wel heel dominant aanwezig en beloofde mij een pijnlijke hel als ik niet naar hem luisterde!
Het was precies dit deel wat mij de weg moest wijzen om aan alles een einde te brijen! Maar ik ben volwassen en geen 4 jarig jochie meer die voor alles bang is. Zelfs voor kermit de kikke de kikker en natuurlijk zijn grootste angst die niet uitgesproken nachtmerrie, die ik het liefs niet wil uitspreken!

Dit jongetje is de zetting van mijn artistieke bestaan die wel het lef heeft om deze volwassen grote man te overdonderen en onbewust laat wijs maken dat kunst de heilige graal is, in ruil voor wat.
Bewustzijn?
Wil dit jochie in alle vrede bewusteloos kunst maken?
Ik dacht dat ik deze oude wond wel vergeven had, niet dus: En dat merkte ik maar al te goed.
Dit ventje is de bakermat van mijn autisme.
De schoolse ellende die ik vanaf mijn 7 jarige leeftijd moest doorstaan, alle onderdrukking om maar niet de mooiste werken te bezichtigen of te mogen beluisteren.
Dit jongetje heeft 36 jaar lang mijn leven aan puin geslagen, en nu nog steeds ben ik als de dood voor de te rationele en koude wezen die mij wil straffen om dat ik een hogere bewustzijn staat mag ervaren.

Ik leefde de laatste weken in doodsangst en had het gevoel dat alles tot stilstand bleek te komen en ik eeuwig lang in de leegte moest zijn zonder wat dan ook!
Waarom heeft dit ettertje in mij zo extreem veel macht. Zijn zelfbewuste kinderen nog meer god dan de volwassenen met een hogere besef van bestaan?

Ik vraag mij wel eens af waarom hij dat zo graag wil.
Bedoel, maar, ben niet eenzaam en voel mij gelukkig met mijzelf.
Of is dit de verloren kunstwerk in de vensterbank die mijn leven onaangenamer wil maken om zo doende niet in stilte alles en iedereen het zwijgen op te leggen. Het leven moet spannend zijn en veel frustraties oproepen anders is het zo onaangenaam saai en verveeld!

Ik denk ook dat ik het hier bij moet laten.
Een minder intens kleurrijk leven met hier en daar wat pilletjes om rustig te worden!
En nu beland ik onder klauwen van mijn grootste nachtmerries, de zorg die te veel op mijn heupen zit.
Mijn hele privé leven wordt bepaald door deze marionetten die in mij die knuffelingen jonge jongen ziet.

Het vloek en een zegene dat kinderlijk zijn.

En vloek dat kinderen een soort van dodelijke nihilisme ervaren en constant hen wet opleggen naar en een of ander ingebeeld goddelijke paradijs zonder gezien te mogen worden, het liefs opgesloten in Pandora’s box.

En zegenen dat dit kut wezen maar voor de rest van mijn leven onbewust blijft en mij influisterde die goddelijke kisten te openen zonder dat hij gezien wordt. Want daarvoor denken kan ik toch niet, ik weet niet wat er schuil gaat in de kochten van dit onbewuste goddelijke verloren deel die een extremere vorm van bewustzijn kan ervaren!

Kortom autisme is de oorzaak van dit rot jongetje die mij van alles wijs wil maken om niet bij hem in de buurt te komen. Zijn verborgen schatten zullen ooit mijn gecreëerde heiligdommen zijn, laat ik het zo dan maar houden ook!

Ik heb er van geleerd, maar moet nu een toontje lager zingen.
Tussen de overbezorgde mensen die mijn vrijheid willen inkorten, en daar heb ik als volwassenen geen zin in.
Binnenkort zal er weer plezier zijn en ik tegen die heilige huisjes aantrappen.

Ik laat mijn leven niet bepalen door kwaadwillige krachten van buiten af, althans zo voelt het en zo lijkt het voor mij.
Dat is mijn angst als volwassene.
Het jochie kan ik altijd even opzij zetten als hij weer eens een gevaarlijk streek met mij uit wil halen omdat ik te dicht bij hem in de buurt kom!
Maar de schade die het met zich mee brengt is een hoop geregel en gesjoemel. Deze wonden kunnen alleen gehecht worden na maanden misschien wel blijvend lang observatie en alziend oog van de ander: Die soms niet altijd leuke bedoelingen heeft en een ding voor ogen heeft, zelfbescherming en veiligheid voor de ander!

Nu, ik op de safe plek zit waar ik kotsmisselijk van wordt: Moet ik mij daaruit weer redden om weer die oude vertrouwde chagrijnige gedaante te worden die toch weer met kunst aan de haal kan gaan!

Misschien, heel misschien kan ik deze prominente plek blijven houden. Een groot eensgezinds woning waar ik ook veilig een atelier in heb zitten waar ik ten eeuwige door kunst kan maken!