Geen drugs, of ander gespuis die mijn leven een setje ”Kunnen, met de nadruk op dat zelfs” geven!
Geen opkomende sterrenhemel met daarin de stoned maan die zijn glimlach naar mij toe benadrukt. De belichaamde ronding met een dikke joint in zijn mondje, en de typerende grijns op zijn gelaat.

Ook al is het ‘m’ te doen uit vergiffenis om de bedroefde en zeer artistieke oudheid 1902 des tijds goed als wel te inzinken in een nieuwe gedaante: De minifilm Le Voyage dans la Lune

wat al zich een prachtig metafoor dient.

Het jaartal 1987 past bij mij daar ook prima in. Een lachende maan, die ooit een raket in zijn oog kreeg.
Jeetje welke ei is daaruit geboren!
Het kleine kunstwerk heeft zo’n enorme indruk op mij achter gelaten dat deze maan voor mij als prima alternatief kan feestvieren in plaats daarvan altijd maar de zomer zon in de middagen kon proeven.

Nu mijn lichamelijke gestalte deprimerende vlekken zal vertonen op het gelaat. De witte dwaas met zijn witlof scheten: Ooit heeft een beulenbak mij uitgemaakt voor Kanker witlof.

Deze deprimerende schijn zal hoe dan ook niet vermageren en eerde in kilós vetmassa aankomen. Waarom dan omdat ik de schijn moet werpen dat er achter dit lichaam een hunkerende deprimassa schuil gaat die het liefs zijn hond in de buurt vijver laat zwemmen.

Ooit het trouwe beestje die mijn schaduwkant kon koesteren! Nu, is er een klein mannetje die probeert met zijn grappige grollen mij laat vermaken.

Achter op zijn pootjes, ondeugende oogjes, rollende en gek doen op de grond. Het diertje geeft mij plezier: Zonder hond ben ik verdoemd te mislukken.
Maar ook de poes, Tessa heeft haar eigen zegje om deze goedzakkige vuilnislichaam in stand te houden.

Het lichaam wat ik ooit als dienst van de krankzinnige heb laten overlaten!
En nu schoon als wel een juweel is van gelukzaligheden en ander ernstige shitten die getekend zijn op mijn gelaat, en dat mag gezien of ervaren worden.

Vele schatten mij als jongeling en midden in de jeugdige leven. 33 jaartjes jong, Jezus dat is jong. Maar ik weet beter, de kraaienpootjes tel ik, de rimpels zijn zachtjes en onopvallend aanwezig. Maar wat vooral opvalt is de structuur op mijn huid, het zijn ingevallen en niet verschijnende wimpels die als zachte kussentjes dienen.

Mijn leven bijna 41 jaar en vele malen ouder in de toekomst zal zijn tekenen niet zo snel tonen. Zolang ik een onderonsje heb in mijn spiegelbeeld zal ik blijven hopen dat de Mirtazapine en Risperidon trouw hen werkjes doen.

En dat mag wel wat kosten. Een berg minder gevoelens, en oververmoeidheid tegen een uurtje of 00:00. Maar dat neem ik voor lief, zolang ik maar bezig blijf en de nachten weet te vermaken kan ik het prima uithouden tot een uur of 4:00. Maar vergeef het mij, de maan met zijn geulen lach zal zijn schatten graven en mij wijs maken dat er ook een overdag is.

“En dan is het al snel een warme lente en zal de deprimerende maar vooral mysterieuze winter grauw worden vervangen door groene en overheerlijk ruikende tuinen”

“De bomen zijn dan niet slechts meer de vertakkingen, bloedvaten en zenuwstelsels die de tronen in elke vlees hompige lichamen zijn ziel doet blijken.

Deze keer, zijn het ook niet de intense kleuren van verschillende rode tinten, gele tinten, oranje + bruin tinten hemelse bladeren tijdens mijn favoriete seizoen. Maar nu de bloemetjes aan elke tak voor tijdelijk dan zal sieren ook al is het een schijn die mij de indruk levert dat de warmte seizoenen het mooist is wat bestaat.

Wat krijg ik daar dan voor terug, chagrijnige en bezweten lichamen geheven in korte rokjes en fluwelen haardracht. De hormonen spatten er van af.

De woede, de hoop naar intense orgasmes sieren dat moment. Mijn dikke penis vult zich weer eens per dag vol met bloed en zal zich moeten ontlasten door de laatste opwinding-jeuk in mijn hele lijf tot een uitgangspunt zal moeten spuiten.
Het zaad zal troosteloos eindigen op een stukje Wc-papier. Zo omzettend jammer, ik had meerdere vrouwen kunnen bevruchten!“

Maar de hoop om eeuwig alleen te blijven zat en zit bij mij roest vast.
Mijn lijf moet zich winter klaar maken en maar hopen dat het niet woedend zal worden tijdens de zomer periode.
Ik zal opnieuw als eenling beëindigen en mijn orgasmes moeten sparen voor iets anders. Een ander stinkend en oh, zo zeer beklemmend keurmerk waar ik al de pest in had: Een modder vet lelijk gezicht en een dikke buik door al dat genot, vreten, warme chocolade, speculaaskoeken, brandende thee, overheerlijke stampotten met wel kilo’s aan groenvoer + aardappelen.
Een complete uit de klauwen gegierde sinasappel met kaneelstokken thee waar de zoete peper geur vanaf zal komen!

De maan grijnst en zwijgt voor de rest!

Dit complete absurde fantasieverhaaltje geheven in potloden, penselen, ruwe diamanten en heel veel artistieke uitspattingen zal weer een nieuw verhaal toetsen onder de playlisten lang van mijn favoriete muziek.

Een verhaal, of een krankzinnig gedicht aan het einde van de donkere straten. Wandelend in koude nachten of juist dwaas achterover leunen en weer de zoveelste serie bekijken tijdens de warme feestdagen, of liever gezegd avonden.

De maan zal lachen, en mij keihard uitlachen.

De deprimerende sfeer proef ik niet, alleen tijdens het najaar als troost omdat ik geen vrouw zal kunnen bevruchten en nooit zal bekeren bij de rest van de mensenclub.

Het najaar met de nadruk op de nazomer. Het kan niet erger worden! Want tot en met eind september is er een pokken hete zomer.

2 uitersten. De een drijfnat -1 graden smerig en intense koud en guurend wind met stormen die bijna een raceauto rijsnelheid zal bereiken. Als de midden-zomer toetje een vreselijke woestijn in de zomer waar alles dood bloeit en kapot zal branden met een temperatuur standje Sahara!

De hel, zo noem ik deze plek momenteel. Maar dat hebben we wel verdiend als hyper individuele mensenhopen die romantische verhalen schrijven over zich zelf!
Dit keer onder het genot van drugs, alcohol of inderdaad de zoveelste rondje met het trouwe beestje aan die riem, kilometers wandelen in dorre natuurgebieden. Ook al is het ‘m’ maar te doen om gezellig te voelen en uiteindelijk de weekend kilo’s er af te krijgen.

Mocht dit alles niet baten. Een mooie oplossing om uit de vreselijk hel van eenzaamheid te komen. Slik antidepressiva, slik het gewoon en maak wandelingen door de weeks met de hond aan de riem. Aai je kat in huis, geef de vogeltjes in uw kooi een zang pret ook als is het vals en extreem oorverdovend.

Laat allen oorlogen voelen in elke splinter, bot, zenuw, bloedvaten en cellen in uw lijf. Laat het opfokken en zo lang bloeden zodat het intens kan genieten en hopen dat de kietel tot den orgamse zal uitblijven voor straf.

Boeten, en geen kinderen meer krijgen.

Voor eeuwig plezier beleven in een lichaam wat lijd.

De farmaceuten zijn lieve schatten.
En zo niet, dan grijp ik wel naar de fles of probeer ik wel psychedelische drugs uit.
Zolang ik maar in een absurd bestaan leef, leef waar ik de eenzaamheid zal prijzen tot een waar kunstwerk.

Alom in de straten van citylife waar blije mensen hen kerstinkopen doen. De apocalyps zal nog eens compleet zijn als deze straten deprimerende regendruppels laat verdampen op steenkoude klinkerpaden veroorzaakt door een kleine nachtvorst.

Het klimaat jankt er op los en zal dood rotten in den eeuwigheid tot de bewuste ziel er geen genoeg van krijgt en zelf een winter zal creëren. Lijpe Rave cd’s kopen in denkbeeldige free record shops en met de winst naar huis gaan.

Geïnspireerde raken en elke cd omtoveren tot een playlist waarvan ik de weet niet weet tussen alle andere muziekstukken uit, uiteenlopende genre.

Er zal vele shit gefabriceerd worden en weer en weer een nieuwe artistieke ingeving paradijs’en,

Vele gehoor spelen op cassettebandjes, diep in de nacht met vrienden naar de stad toe gaan, onder de sterrenhemel met de lachende maan: De grauwe straten met kale boompjes.

Over een paar maand wordt het weer lente en zal de bloesembomen de zon laten weerspiegelen.
De zon heeft ook een mooi verhaal te vertellen in de tuin, in tijden toen het makkelijker bleek te zijn.