Het potje taarten bakken eindigt in nutteloos mogen zijn.

Welke mooie oorzaken het taarten bakken ook mag hebben, het kneden van deze deeg overtijgt de norm absurd!
Op een zaterdag, ik een appeltaart in elkaar knutsel zijn mijn gedachtes in het krassende niets, compleet tegenovergesteld ik tijdens het creëren van een prachtig kunstwerk!
De kras voelt compleet wanneer ik gewone gedachtegangen heb over een bakker die knutseltaarten bakt ergens in een diamanten bedrijf waar de geulen rijke onderklasse zich van permitteert!

De verbeelding is levendig maar niet zo surrealistisch van aard dan de thrillers die ik bij elkaar droom tijdens een sessie in de kunst bezig zijn.

En Het gekken is ook dat elke activiteit die ik onderneem mijn geest iets opmerkelijks laat fantaseren dat volkomen samenvalt binnen in de situatie waar ik in leef, schokkender in een realiteit waar alles het zelfde blijft: De vervuilde huiskamer, iets met subjectieve smeersels!

Tijdens de sessie cake of appeltaart creëren voel ik mij overweldigend heerlijk en zal de muziek de vrolijke noot spelen uiteenlopende genres smachten de magie. En dan plotseling kom ik een andere realiteit terecht!
Ik ben de eigenaar kok van een bakkersbedrijf die fantasie taarten creëert in alle vormen en gedaantes. Of het nou een fantasie kasteel is in wolkenland of een stel gekleurde trollen in een furbybos.
De ene naar de ander taart maak ik, en die zijn heel fantasierijk.

Er is ergens een trouwfeest, dus hup de taartenbakkers kostuum aan en aan de slag!
In de ochtend vanaf een uurtje of 5:00 tot en met de middag 13:00 ben ik bezig in de bakkerij om een bruidstaart te maken waarvan ik de ontwerp al wist.
In mijn bakkerij maken we ontwerpen van te voren maar wel in de logische vormgedaantes, hoe zo’n taart gemaakt moet worden. De meest in ons Taarten atelier weten ook welke kleurstoffen, versieringen, romen, fruit, chocolade, crème, en bovendien belangrijk taartenmengsels er gebruikt moet worden.

‘’Bovendien zijn het vaak vaste klanten of klanten uit een bepaalde gezinsnest!’’

De technische kant zoals een recept weet ik uit mijn hoofd, maar soms moeten er nieuw recepturen gemaakt worden die ik liever aan mijn medewerkers overlaat want het kost heel veel tijd om vast ontwerpen telkens opnieuw te verzinnen.

Er is nu een trouwpaar, maar wel hele voorspelbare. Als mijn collega en ik met het taartenbusje er naar toe rijd dan kunnen we het al zijn en horen welke feesten met bijpassend publiek er aanwezig is.
Vaak feestjes met Volksliederen maar ook te kitscherige foute en heel doortrapt met goud, zilver, witten enkel roze en blauw. De feesten zijn extreem uitbundig maar het aantal mannen en vrouwen met typische haardrachten, sierraden en net iets te standaard pakken zijn daar sierlijk aanwezig, en natuurlijk de kinderen die vaak wel wat bekende hype vlugge en moeilijke volksnamennamen hebben.

Het zijn ook vaak 13 in een dozijn mensen en ook wel hele specifieke mensen uit volkswijken of woonwagen kampen. Maar wel de rijkste soort van het laagopgeleidendome!
Het zijn vaak plaatsen bij te nets iets te volkes wijken, specifieke dure huisjes, in rommelige parken En bekende hot spots zoals het in sprookjesbos , zwembaden, campings, pretparken enzovoorts.
Daar eenmaal omgekomen en er weergalmt een bierrijke levenslied van een of andere ingehuurde artiest die tevens een van hen goede vrienden of familieleden blijkt te zijn.
Met een zang die moet lijken op de oude Hazes, Frank ven Etten, of Django wagner maar dan wel met een blikkerige en drammermiddentoon.
Welke werelden dit ook zijn, ze lijken altijd op elkaar. En vaak ontwaakt er bij mij een gevoel van weemoed en een innerlijke drang naar het totaal verkeerde expansie in de microkosmos werelden in deze liederen met destructieve gevolgen! Waardoor de eigenaar of een buurtbewoner van deze locaties hard wegrennen en om de hoek stiekem de politie belt!

Maar niks blijkt van dat blijkt waar te zijn. Ook al verlang ik en mijn collega middenin in een Apocalyps van vlam in de pan, kotsende schreeuwers en irritante jankende kinderen die hen zin niet krijgen!

Waarom we dat denken, dat blijf in onze fantasie omdat het publiek vaak fout is en ons stevig aan het werk zet om elke keer die zelfde soortgelijke taarten te creëren die tevens duizenden euro’s kost maar vaak goud, zilver, roze op steroïde blijkt te zijn.

Of het nou een sweet 16 feestjes is, trouwerij taarten, fuif taarten van toepassende kinderfeestjes. Er komen altijd deze thema’s aan bod.

Prinsen, prinsessen, altijd de zelfde kastelen, woonwagens, woonkampen, stoere auto’s en typische meisjes dingen of de standaard vormen met kilo’s gouden taartverf er op omringt met eetbare diamanten!

En op het einde van de dag is mijn team in mijn bakkertje door aan het bakken. De deugdelijke klanten komen ironisch genoeg vaan appeltaarten, kruidencakes in alle in vele kruidensoorten, chocolade taarten.
Maar vaak heel ambachtelijk.
Soms komt er een wat arme vrouw bij ons binnen die de stroopwafel cake wel heel bijzonder lekker vindt.

En dan, ga ik voldaan weer naar huis desondanks ik vele uren heb gebakt en gecreëerd. In onze bakker is het altijd feest, rijk gesierd danst alle poeders de ruimtes in en licht er een voldane puinhoop van alle maaksels en resten, altijd rijke gekleurd chaotisch!
Het is een gezonde puinhoop. Maar het laatste uurtje maken we weer alles clean schoon tot het moment alles gaat glinsteren als diamanten.

Ik vertrek rond een uur of 20:00, naar huis toe.

Ik kan de hele nacht opblijven en ideeën op doen, want er heeft een kunstenaar gebeld die een taart wil hebben die volledig in zijn fantasie gedaante zit.

Voor de rest ben ik die dag vrij en onder de euforie.
De volgende dag op mijn werk aangekomen tegen de normale werktijd heb ik de hele dag de tijd.
Ik maak een fantastische Art-brut taart in alle vormen, kleuren en gedaantes.

Ik probeer alles uit waardoor dit taarten een groot speels wetenschappelijk experiment zal worden die als een kunstwerk zal sieren.

Zo ontwikkel ik chocolade wat kan zingen!
Snoep wat muziek afspeelt.
En alle kleuren die afwisselend in kleur hen regenboog loopjes doen.
Eetbare elektronica.

Wat echt opgegeten kan worden zonder netstroom en batterijen.
Een compleet nieuw iets!
Het proberen waard.
Ik laat deze taarten dansen, zingen, muziek maken en als een ruige Deathmetal band de ruimte in knallen!
Het prachtige paradijs taarten met fluoriderende kleuren waar het gelukkige zout van afspringt.

Ruig, hard zo het paradijselijke kunstutopie in.

En de dag sluit ik af om deze taarten rijkhalsent met flinke spanningen in mijn lijf naar de kunstenaar te brengen.

Eenmaal aangekomen geef ik de beste man taart.
De euro’s handje contantje vooruitbetaald
En het feest kan beginnen.

De sterke drank op tafel, en knallende de champagne fles opengetrokken. Het is een kunstenaarsfeestje want de taart is de kunst op de kers.

Laat in de nacht ga ik terug naar huis.

Maar ik ontwaak in deze echte wereld ‘Zo vanuit de verbeelding’ en de bakkerswereld is verdwenen!

Nu ik anderhalf uur, heb lopen fantaseren kieper ik de ovendeur open.
En haal ik de appeltaart er uit om het te laten afkoelen.
Daarna proef ik trots mijn eigengemaakte appeltaart, en het is gelukt.

Na het weekend is er geen trouwfestijn van makke volksmensen, of een betoverend obscure feest in een kunstenaarspand.

Vanaf nu ben ik ook niet de eigenaardige bakker die in een bakkerij werkt.
De appeltaart is geen volkstaart of kunstenaars sprookje in Alice in wonderland!

Nee, dat niet!
Maar na het weekend wil ik wel graag mijn eigen gemaakte appeltaart delen met een begeleider of een familielid die bij mij op bezoek komt!

Het is de moeite waard geweest.
En laat die kunstzinnige taart maar achterwege die heb ik er nu ter plekke bij verzonnen.
De verbeelding leek sierrijk maar toch niet hellemaal af!

ah gossie toch!
Nu moet ik ook oppassen voor een mankement of een glitch in mijn verbeelding.
Of leef ik in een waanzinnige matrix simulatie?
Dikke boeie, ik heb genoeg verbeeldingskracht in bijzondere surrealistische werelden, maar die zijn niet altijd even vrolijk en leuk.

Van een tijdje bakken beland ik zo de werkelijkheid in waar ik mijn feestjes mag sieren omringt door alle kunstenaarsdromen die in mijn huis moet voorstellen! Want het interieur is er op aangepast.

Na het bakken, weet ik het ook zeker.
Nutteloos mogen zijn is fantastisch.

‘’Welke gek verbeeld of droomt nou dat hij een bakker is in een bakkersbedrijf’’

Maar wel waardevol en zinvol!