Dagen lang begonnen de knetter matuiten de ruimte laten voelen hoe de klap op den stoeptegel potsierlijke elke ochtend na het slapen mij te gemoed kwam.
Dan opeens, was de stilte voor de storm en het moment daar. Het leuke beestje Sam kon en mocht ik niet alleen laten dus die heb ik een onderdak geboden bij de heer en mevrouw buuf wonend bij mijn moeders in de buurt.

Het beestje zat al met zijn oogjes de onheil aan te voelen. Maar de dwaze rit kwam opeens toen ik hem mee nam in het fietsenmandje naar mijn moeder toe!
Nou wat pret en een achtbaan van duizelingwekkend demonen schouwspel kwam mij te gemoed.
Ik kwam in een terroristisch oorlogsveld terecht waar de wereld om mij heen van zijn sokkels af trilt. De mens leek niet meer het lichaam wat voor mij voorbij trekt, de lichamen waren even niet zacht of raar of maf. Nee, de lichamen waren duivelse maniakken met cynische en vijandige dreigende uitlatingen. Ik leek ik een bommen slagveld maar ook in een Tokkie gereivel van mensplagen die op nare monsters leken en mij wou killen.
De dreigende gezichten en priemende lichamen die op messen leken kwamen mij te gemoed. Ik zag de grijze donderwaas en de wereld leek wel een Happy hardcore gevulde Terror vol beesten, Gremlings, paulus de boskabouter, trollen, mystieke heksen, Orks, dwazen, acteurs, clowns, Krabonkels en het erigste wezen de terror duke nukems met hen Cobra’s vuurwerk uitstralingen. Alle man/vrouw wou mijn leven vergallen en daarvoor moest ik in een game belanden om zo min mogelijk ruzie te zoeken.

Ik moest met mijn wapenarsenaal, Sam mijn lieve hond die er voor zorgde dat ik niet werd aangevallen! Een dolle dwaze rit fietsen.

Alles leek wel een apocalyptische wereld die geheel dystopisch was. En wereld die heel vreemd voelde. Het was een rare wereld die duister en mistig bleek te zijn, het regende nog net niet. Het was een grauwe wereld waar de lichamen hen dansjes doen, lachend, minachtend, en zeer vijandig. Ik voelde deze bombastische hel door mijn ziel heen stromen. Ik kon nog net de hardcore of heavy metal muziek horen bij wijs van spreke. En een denkbeeldige oorlog met Tanks, f16’s bommen, wapens in een slachtveld wereld vol pokdaligheden kwamen al bijna in mijn verbeelding.

*   Een wereld vol gebouwen, objecten en ader-bomen met hen sierlijke takken die op mij af kwamen dreunen zo leekt het.
*   Auto’s die schuurde op een rare wijze.
* Huizen waar ik achter de open ramen kon gluren, misschien een wereld waar verduisterde paradijzen schuil gingen…
* Het rare Vuurwerk wat werd afgestoken.
* De geuren, de kerstverlichting
En de vrije De vuurtonen waarin, misschien de aremzaligheden in werd gedumpt.

Alles was een beetje lollig aan het doen op de beats van een foute happy hardcore artiest. Dj paul elstak, rainbow in the sky of zo iets. Ik wurmde mij door de boze wereld heen, die stuiterde, priemde, dreunend, bombastisch door. Boem, whoom, klap, knal pak aan sufferd.

Maar deze wereld was mij net iets te cynisch en dwaas!
Het leek echt een spannende muziekstuk met de juiste ritmische en melodieuze opbouw.

“Op het moment dat de bom barsten mijn hand dwars door de deurraam heen ging”.
Door de heftige menselijke druk en vuurwerkgassen kon ik het niet bedwingen om rustig aan te bellen. Ik stampvoetend als een boze sinterklaas hulpje op de deur bonzen, Bam, klap dwars door het glas heen.

Auw, en weer een handje kapot gemaakt.
Een poel fel rood bloed verlichte op mijn linkerhand in de verduisterde gang van mijn moeder’s huis Het bloede best wel, dat zeker. Maar na goed geholpen te zijn kan mijn hand rustig genezen! 

Eenmaal daar, kwam ik in een woonkamer die saai aanvoelde. De vrouw van mijn jonge broer leek ook helemaal van de aardbodem verdwenen te zijn. Met haar zielloze blik en lijkbleke gezicht keek zij voor zich uit, en antwoorden ‘wanneer het kindje honger had’ Ach Tycho komt zo.
Er kwam niks uit, ja een kille en zielloze uitstraling?

Toch na een beetje nadenken en de mood voor mijzelf een beetje kalmer te maken.

“Ach, dat is ook de vriendin van mijn lieve broer. Maar het blijft een raar wezen, als toch bleek zij niet lekker te zijn heb ik begrepen. Dus dan zou het wel daar aan liggen, althans dat hoop ik?”

Eenmaal de lange zit en een tintelende hand, ik voelde mij erg ongemakkelijk. Tijd voor een wandeling of een kleine fietstocht. Maar ik voelde langzaam mijn leven weg vloeien!
Ik ging even naar de buurvrouw om hen te bedanken en om even bij Sam te zijn, in zijn huidige staat van zijn!
Het gaat goed met dat beestje.
Mooi.

Later na een paar turkse gehakt broodjes te hebben gegeten ging ik op de fiets zo naar mijn jonge zus toe.

Maar daar bleek de duistere sfeer nog intenser te zijn. Wat ik daar aan tref, een poppenshow vol rare en bizarre fratsen. Eerst de rare en heel cynische vriendin van mijn zusje, en later was het de alcohol die de sfeer liet omkieperen!

Ik kon mijn draai niet vinden in voelde mij op de hand die gewond was. De hele dag draaide het daarom, ik leek geschokt. Zo in een keer de drukke Terrorwereld uit en dan opeens langzaam zinkende in het drijfzand van het oneindige!
Wat ik net al schreef, de hele dag drijf ik in het drijfzand en maar niet hopen dat ik daarin wegzak tot het grote niets.
Al het leven zakte heel langzaam van boven naar beneden het drijfzand van het oneindige in.
Toch kon ik mij een beetje vermaken, maar ik wou feestbeesten maar mijn ziel kon het niet meer verdragen!
Heel diep van binnen voelde ik de euforie en het rijk van lekker feesten en op tafels dansen. Maar oppervlak leek wel randloos waardoor het zo voelde, dat ik niet in staat was om gezellig te zijn.
Althans veel later op de avond kwam ik een beetje los.

Ik heb maar voor de lol een portret tekening van die dwaze vriendin gemaakt.

Uiteindelijk kwam het gerommel en kwam alles los, en dat was een knallend feest vol gedrein, gejammer, gejank, krokodillen tranen, en omvallende dikke uitgezakte lichamen.  De alcohol die de kapitein van hen schip het stuurwiel van vele overnam. Het feest kon beginnen, nou, nou nou, en nog eens nou. Het was een van de slechtste soapseries die ik ooit heb mee gemaakt.

En dat merkte ik maar al te goed. Alles leek wel een gemaakte poppendans van acteurs die de meest dwazen en onnozele verhalen uitkapte. De krokodillen tranen en rare uitspattingen. De onnozele mens in mijn zusjes wereld leek niet meer tot normale zinnen te komen.
Iedereen leek wel een dwaze zombie die grenzeloos en gitzwart geblakerd de eindtrap in vierde.
Eén fles wijn aan den hand, de zuipschuiten kabaal en hele rare verhalen over dreigingen en zeurderige herhalingen van die dwaze vriendin van mijn zusjes,  constant mekkeren en haar eigen zus dood willen hebben: Bedreigingen uit het niets en het hield maar niet op, deze terreurbek bleek gewoon geen genoeg te nemen met een normale vorm van aandacht. Nee het moest idioot veel aandacht zijn en veel knuffels krijgen!
Zij lekke wel een clown, maar eentje die door het huis en voor het huis leuk haar dansjes doet en veel negatief aandacht vraagde.

En het werd nog gekker dan ooit. Een verlaten kerel die nogal aangeschoten was voelde zich helemaal gekwetst en dat kwam goed los ook. Hoe viel om en moest doem doen en rare dansjes maken. Veel aandacht vragen en ook bij hem die dwaze krokodillen tranen. Het homp vlees kachelde door en neigde naar een woeste vorm van agressie, ergens wat leek tot grijze en grimmige uitbarstingen is uiteindelijk niks meer of minder dan een hoop gezeik en gejammer.
De buien waar leuk aanwezig en iedereen was opeens zo super gezellig. Wel knus, dat dan weer wel. Hen lichamen van vlees en bloed leken wel tot een staat van een soort van afhankelijkheid te zijn. Het sierde hen. Want ze willen allemaal geknuffeld worden en een kusje er op, voor de auw!

Klokslag 00:00 uur ging ik naar buiten om het festijn door te voelen.
Het spektakel kon beginnen. Eindeloos veel vonkjes, ronde vormen, palbomen, glitters sierde
Vonkjes, cikels.
Palm bomen.
Fontein.
Goud, rood,  zilver, wit, blauw, groen, geel, paars
Fontein en spikkels naar beneden.
Alles zoemde, klapte en denderde.
Een orkest is herboren.
Knallend, de vonken spatten uiteen en verdwenen ongeveer op 12 a 15 meter boven mijn hoofd uiteen .
kleurrijk de lucht. Ik kwam in trance door al dat vuurwerk!
Alles voelde en donderde door mij heen.
De wereld leek op dat moment een feestende symfonie die het nieuwe jaar in luide.
Maar geen dier te bekennen!
Na een stevige vuurwerk trip doorgemaakt te hebben ben ik wel even aan rust toe.
Wat rondes oliebolletjes weg gegeten, en een drankje na dien.
En toen kwamen de dwaze en diepgaande verhalen over het verleden.
Alles was weer cynisch aan het doen.
Het leek wel of na een kleurrijke trip alles weer door de kakelfabriek heen moest. Eerst geluk en als kers op de slagroomtaart heel veel rare mensen die een zogenaamde Goede tijden slechte tijden rol speelde.
Het voelde zo apart en dwaas dat het wel leek dat opeens, nou ja, eerst kunst en de wereld heilig daarna heel snel weer uitpakken en in een wereld komen van malloten die mijn leven sowieso sieren. Wat was alles weer normaal en dwaas zeg.
Het nieuwe jaar was extreem dwaas en kopte er in het begin niet makkelijk in.
Ik kan er geen pijl trekken, en het niet zo goed als wel uitspreken. Hiervoor moet ik toch de penseelstreken gebruiken of een muziekstuk daarvan uit componeren.

Een rare nieuwjaarswereld!
Onuitspreekbaar en bijzonder was het wel.
Het feest was afgelopen klokslag 4:30;.

Wat ik wel moet aankondigen, mijn jonge zus was gewoon zoals altijd: Keurig en vriendelijk en vooral helder, helder in en wereld vol gekken.

Ik pakte de fiets en ging lekker naar huis.
Nog even vol van energie nog wat spanning wegwerken en om 6:00 naar bed.
De volgende dag leek zo raar en mijn maag deed heel vreemd.
Moest ik kotsen van al die troep die ik heb gedronken en gegeten. 
De stank van zwavel, rotte eieren lucht kwam uit mijn beroerde maag vandaan. Ik was in een klap best wel draaierig en behoorlijk misselijk geworden.
De hele dag ruikt mijn boer naar deze misselijke geur. Een rotte maag noemen we dat!
Maar, ja het was ook een hele apart en vooral in het begin dystopisch en later een soort van surrealistisch kunstwerk geworden.
Ik vond die dag niet leuk, maar achter af gezien vond ik het een hele aparte sfeer hebben. Toch heb ik kunnen genieten en warmte kunnen invoelen van lichamen om mij heen der sufferds en rare acteurs die maffe uitspraken hadden.

En brabbel wereld, onbegrijpbaar maar zeker de moeite waard.