Mijn verbeelding lekker onaantrekkelijk of juist mooier gezegd lelijk zijn viert vandaag wat mij betreft zijn verjaardag althans?

Laat ik voorzichtig een conclusie trekken, een vriendelijke kwade trouw met geen dodelijk afloop 18 jaar op de teller.

2006 een nieuwe begin en een raar afloop.
Wat ooit begon als heus knutselwerk in een van de doodlopende straatjes op het internet in zijn meest bloeiende jaren, wat begon met wat gekakel in 2005 is fataal afgelopen in mijn nieuwe levensfase.

Geen tussenweg wat mij betreft mogelijk.

Maar in de zomerse dagen ‘Van nu’ wanneer kwade kneusjes op Fat Bikes en scooter de wegen een beetje sieren met hen gebrul in de Jungle [mijn mooie woord is dan wel Jungel, klinkt iets als groenige openheid als een dwaze slungel] realiseer ik mij pas dat de wereld om mij heen vele malen doodlopend en dwaasheid is dan in het mooie jaar 2006.

Wat is er in godsnaam gebeurd na de Corona [covid-19] periode met vele mensen en natuurlijk mijzelf. Vooral mijzelf, het uiterlijk heeft een drammende pijn in zich die ik even niet kan plaatsen in het dagelijkse bewuste licht.

Het is gekropen in een donkere grot waar geen licht naar binnenkomt, en waar rotte bloemen hen lelijke toxische zaden neer droppen om de schimmels en doden bedervende stink bloemen te laten ontspruiten puur vanuit hen aanlokkende genialiteit. Ik weet wat mij kan gebeuren.

Het huilt, het weent en het is vooral heel boos op zich zelf. Het bedorven lelijk zijn voelt zich een kwetsbaar slachtoffer die zich gediscrimineerd en misplaat voelt.

Waar bleven die niet huilende tijdperk dat lelijk zijn een een macht spelletje van mijzelf was geworden.
De tijd dat ik non-stop voortdurend hele werelden weg droomde in allerlei prachtige misschien stiekem apocalyptische maar vooral donkere, spirituele, dystopische werelden waar vele mensen niet durven te komen.

De denkbeeldige psychopaat, of misschien een almacht die alles laat vereenzelvigen met een arsenaal aan machinale pantsers, bommen en wapen geschut die de wereld vuur en vlam zette.

Maar ook de wereld waar ik mijn schilderijen verkochte aan de wereldberoemde pop zangeres, Madonna!
En een hele selectie vrouwen die ik in elkaar geknutseld heb vanuit de realiteit mensen.
Dat babbelde ik mee en kon ik het heel goed mee vinden!

Ik was de bom, ik was alles: En mijn lelijkheid vierde feest.

Veelal als ik mij geketst voelde of niet begrepen door de buitenwereld zoog ik mijzelf naar binnen en beleefde ik deze uiteenlopende werelden waar ik de touwtjes in handen had.

Het was prachtig en genood met volle teugen. Maar als zelfs de bandiet die mij voor rotte appel uitmaakt in het dagelijks leven niets meer of minder is dan een lelijk schim zonder enige vorm van bewustzijn. Dan word mijn ingebeelde lelijkheid verdrietig en is het niet in staat denkbeeldig mooi te zijn voor mijzelf.

Ik mis gewoon die prachtige tijden dat ik voortdurend weliswaar in strijd zat met mijzelf maar ter gelijke tijd kon terug trekken in mijn eigen wereld als het moet.
De werelden ‘nogmaals waren fantastisch’

 

Maar aan ieder sprookje komt een einde en klapt het boek dicht: Niets verloren mijn vriend je bestaat nog!

Het verhaal heeft zijn potjes kunnen landen en speelt zich af in de echt oude wereld [een stuk die ik hier op deze blog pagina heb geschreven]

Het het is er wel maar het bestaat niet. Ik voel soms de spanningen door mijn bezielde lichaam heen stromen, en voel nou net het machtige moment door van goddelijkheid der verbeelding.

Ik kan het niet plaatsen maar dit gevoel maakt mij zo blij, en ik heb weer dan het idee dat ik in een spannende film speel waar van alles gebeurd.

De werelden idem omgevingen komen nog niet in mijn geest op, maar het is voelbaar.

Op dat moment moet ik het een kans geven om al mijn energie daarin te zetten om het te kunnen beleven.

Het is moeilijk, maar achter een dikke betonnen muur voel ik het en ervaar ik het.
Het is net of ik over de levenloze tafel heen aai maar niet de tafel zelf voel, maar toch diep in het materiaal voel ik een bewuste geest door mijn handen heen stromen die in mijzelf gestroomd wordt.
Ik kan het dan voelen in mijn oor, buik, hoofd, of hartstreek.

Maar toch huilt constant de lelijke Remco. Arme knul wat heb ik hem aangedaan?
Te veel genegeerd, nee dat zeker niet.

Maar ergens rond of na de Covid periode heb ik een streek uitgehaald om deze lelijke jongen te beledigen.

En dat had ik niet moeten doen.

De ingebeelde lelijke jongen is mijn verbeelding en mijn liefde en trots. Maar juist die trots en liefde gaf ik niet aan hem. Ik trok alles in mijzelf vanuit mijn egoïstische zelfraam en gaf de lelijke jongen geen onafhankelijk aandacht.

Ik zwijg hem en zeg tegen zijn anderen, of erger tegen andere mensen dat hen levenloze automaten zijn zonder enige vorm van vrije wil.

En dat maakt die lelijke jongen boos want hij wil vermaak kunnen genereren.

En die tafel waarvan ik alles in voel dan.

Juist, zegt de lelijke jongen, jij liegt vieze graf klootzak: Je kunt kiezen of branden in vuren of afscheid nemen van elkaar.

Dat laatste is ronduit vreselijk en dat maakt mij heel erg verdrietig!
Branden in vuren kan even lekker zijn, maar hé.

Lieve schat ben je zelf kwijt geraakt omdat ik telkens ging zoeken naar een vorm van betekenis in het leven. Sinds dien, ergens in de verbogen werelden de Doos van Pandora opengegooid waar alle weemoed eeuwig lang door mijn lijf en ziel stroomt. De giftige ratten met hen banale anus streken hebben hen endeldarmen gedropt in het eeuwige gelukzalige. Waarvan ik vergiftigd was en alleen hatsikidee in mijzelf verzopen ben met een triomfantelijke haat lach op mijn porum.

Ik was al verliefd op mijzelf waardoor ik die lelijke jongen creëerde voor meer plezier om maar niet te realiseren dat ik mij de poep in verveel: Misschien was ik toch eenzaam en verlangde ik naar een huisgenoot!

Maar in deze verliefdheid ben ik weer verliefd geworden, en ja hoor, alle zin in het leven is weg: Niets doet er toe, zelfs dood gaan niet of stikken in mijn eigen braaksel tijdens het potje buikgriep hebben op de wc pot waar ook nog een kakte.

En stonk, extreem zuur en smerig rot.

Ik ben mijzelf overstijgt met het van mijzelf houden. Vele mensen in omgeving kijken mij raar aan, want die beweren dat ik vol met zelfhaat zit.

Het klopt dat die lelijke jongen mij woede-uitbarstingen verzorgde, maar daarvoor voelde ik mij zeker niet ongelukkig integendeel.

Nu is de zin er af.
En moet ik de zin bij elkaar op rapen zonder die eenzame grenzen te raken van het gekwetste lelijke mannetje.

Die is voorlopig niet blij en schreeuwt het uit dat er een eenzame en zinloze weg in het verschiet ligt.

Wat moet ik doen?!

Blijf vooral rustig en kalm ook al ben ik teleurgesteld, verdrietige en ben ik woedende.
Hou weer van jezelf in een menselijk vorm.
Creëer rust.
Eet gezond.
Heb geduld.
Neem voldoende nachtrust.
En maak per dag een mooie dag planning waardoor ik mij niet hoef te vervelen.
Wees trouw, en maak vriendschappen en doe is lief tegen de ander!

Maar ook weer….

Blijf rustig en kalm, laat de wereld vooral niet merken dat er dingen spelen die ik in de diepste vezels van mijn hart heb zitten.

De weg naar healing doet soms een beetje zeer, dat wel. Maar met een beetje geduld en uit puzzelen kom ik er wel.