Het verhaal is net geschreven en het boek kan weer dicht of dat elke bladzijde wegbrand tot een puin as.

De doodsangst dat ik mijzelf wat aan doe is slechts een verbeeldingsspelletje die geen pijn zegt maar Karma roept.

Ellendig lang in mijn jongere jaren vooral tijdens de periodes in mijn 30ste levensjaren heb ik lopen roep toeteren dat ik mijzelf wat aan wou doen. Ophangen in een afgelegen donker bos, treintje koppen, even kijken in een dubbelloop geweer, en mijzelf telkens laten verongelijken of andere ongemakken aan doen.

En weetje waarom, gewoon om heerlijk aandacht te generen. Gewoon zelf marteling in mijn eigen verbeelding tot de dood uw scheid en daarna kan er gehuild en geweend worden tot de waterlanders van de ander als een lam stuk hout over hen wangen heen stroeft van irritatie ‘Huh nog een keer”. Het geintje herhaalde ik duizenden keren net zolang tot er een bloed mooie dame mij kwam redden uit den nood.

Het ik heel hard met de hamer op mijn vingers tik en opgelucht was dat het voorbij zou zijn als er een leuke dame op mij af kwam. Maar er kwam geen dame, zelfs niet in mijn verbeelding, ik kapte het verhaal genadeloos af en kwam weer in het hier in nu. En zo doende herhaalde ik de series maar dan in een ander bos of ergens in mijn woning!

Deze vorm van marteling gaf een enorm genot en een euforie van gelukzaligheid.

Ik was de pest en de tyfus in mijzelf. Maar dood gaan geen denken aan! Dood gaan is dwaas, nutteloos en kil als de pest. Ik mij toen totaal geen voorstelling van de dood maken maar wist stiekem wel wat het is. Nu ik weet hoe het is om er niet te zijn even alle ervaringen vanuit de zintuigen dichtknijpen, gedachten weg: Hoppa, ik ben weg en besta even niet meer!

Maar het licht van het bewustzijn gaat keihard weer aan. Volgens mij kan ik niet eens dood gaan en zie ik de dood als een eindpunt om de hoop mijzelf als klootzak te ontwijken.

Wat ben ik ik een gedrocht op dat moment. Maar het was ook een spelletje om gewoon die verdrietige gezichten te zien, mensen die dansen en wenen naast mijn graf. Mensen die interessante verhalen verteld over mijn dood.

En dan, wat heb ik vele malen in het denkbeeldige ziekenhuis gelegen om gewoon alle aandacht op te eisen.

Ik stond in het middelpunt van het universum. Mijn ziel in mijn lichaam gepropt en alles ervaren vanuit dit stuk vlees waarin mijn ik verbogen zit. Net of mijn lichaam en ziel gescheiden was van de realiteit waarvan ik verwacht dat die echt was.

Hoezo dualisme?, tot op het bot!

En hoe moet ik dan aandacht genereren en een ander warm lichaam om mij heen hebben die mij vasthoud en waar ik genadeloze lekkere seks mee kan krijgen! Als ik omringt was door levenloze lichamen zonder enige vorm van bezieling, want zij lijkt het: Dan is de lol er snel vanaf en doet er niets meer toe. Maar wat godverdomme ben ik blij, dat de realiteit waarin ik woon slechts een weerspiegeling vanuit mijn geniale brein. De realiteit is net zo nep als al mijn dromen en wensen.

De lijntjes zijn flinter dun. Dus wat let mij om ook nog eens naar een andere spannende wereld te gaan om daar van alles voor elkaar te krijgen.

Maar die vorm van plezier kent ook regels en wetjes. Maar daar heb ik natuurlijk de schijt aan, ik haat regels en hiërarchie. Ik trap tegen de heilige huisjes omdat ik kunstzinnig ben en wel alles voor elkaar kan krijgen ook.

Maar de boze meester blijft maar met zijn liniaal keihard tikken op mijn vingers. “Luisteren onbeschofte vlegel!”

Dit is ook weer eens van de dwaze spelletjes in mijzelf. Alleen ben ik wel bang voor die Leraar geworden, hij intimideert en maakt mijn leven helemaal zuur als het moet.

Als alles net iets te kunstig is en ik de wereld in mijn jatten kan zetten, dan komt er straf. Maar deze straf is weer een soort van onthouding om de zaken net iets spannender te maken. Ik gil van opwinding en dan komt de juffrouw of meester en zegt stop genoeg, juist net voor het hoogte punt!

Maar als door alle rompslomp en verwarring die ook tevens de oorzaken zijn van mijn autisme dan is er geen euforie speeltje meer waar deze wijze leerwijzen mij met hen martelstokjes op de vingers kunnen tikken.

Het bloed dood en ik begeef mij in een leegte waar geen zinvol leven te halen valt. En dan wordt het echt menens en breek de pleuris op een heel andere manier uit.

Ik ben overgeleverd aan iets waar ik weinig controle op kan uitoefenen en opeens in een angstige situatie terecht kom waar ik heel erg bang ga worden!

Maar deze angst moet stoppen, maar het stopt pas als de wereld om mij heen ook rustig en veilig is. En dat wordt ruimen en dingen weggooien en hele moeilijke puzzels oplossen om toch de beangstigende situatie te ontvluchten.

Maar gelukkig ga ik verhuizen naar een plek waar ik wel meer bescherming voel en waar doe boze duivel zijn zin niet zal opdringen!

Een nieuw begin, het oude wat nog niet af is gemaakt. Ik moet dit keer rekening houden dat ik ook autisme heb desondanks ik op metafysische schaal een goddelijke kunstenaar ben.

Ik ga mijn leven anders indelen en pleur alle pijntjes weg. Misschien moet ik toch ietsjes minder krankzinnig zijn.

Ophouden met gekke martel spelletjes in mijn verbeelding.

En gewoon lekker dingen creëren.