Nu ben ik van alles aan het doen.

Computeren en spelletjes proberen te spelen.
ChatGPT is momenteel hellemaal mijn speeltje waar ik vrij en speels dingen kan genereren die ik het liefst zou willen hebben!

Voor de rest loopt nu alles vlekkeloos.
Behalve het net gekocht spel via Steam die nog al beroerd op start.

Voor de rest peace of cake!

Maar laat ik de wegen bewandelen die de duisternis laten rijk vloeien, en geheel andere dimensie waar het sociale verkeer eerder een wirwar snelweg is waar om de 100m een verkeersborden mij vriendelijk zullen begroeten.

Of ik daar de blije fladderkip van wordt of de gefronste monster, ik moet het maar door mijn slokdarm heen raggelen….

Het zijn die bekende ronde en driehoekige verkeersborden met daarop rijke tekens die niet lief doen, maar eerder een waarschuwingen zijn van niet lieve verkeersgebruikers.

In deze wereld is alles met wel oneindig veel rood tinten gekleurd.
Een gevaarlijk wereld die ik niet zomaar 1,2,3 in mijn hand kan zetten maar voor de meeste simpele zielen voorspelbaar is.
Welkom blije autist, jij met je mooie ervaringen die voor ons het collectief smerig laat rijk vloeien.

De stank van dit rood zijn begint zeer te doen, en ik trek het niet meer.
Waarom is die bekende weg zo onheilspellend en moet ik gevaar inzien van eigenwijze maar ook onverwachtse ninjakippen, of zo.

Daarin is ieder zijn eigen keus waarin de wetenschap zijn liniaal behaviorisme schoon aan de haak ziet.

Ik moet hen gedrag voorspellen alsook weten dat het de mijne kunnen zijn koste wat het kost, zelfs als ik zelfs als ik niet bestond!
Maar dit systeem is gedragsbepalend en in mijn geest juist dit stukje ruis waarvan ik zeker weet wat ik al besef, de ander!

Ik scheur op die denkbeeldige weg.
Elk flitsende beeld die mij in trance zet veroorzaakt een parapsychotische insulten waarin deze wereld een knap beroerde rit wordt: Waar blijven de pilletjes van geluk of de onderdrukkende schimmen van pleisters op wonden plakken.
Waar zie ik die ene mooie bebloemde bos waar elke boom versiert is met prachtige bloesems in alle kleuren van de oneindige regenboog.
Het begint de knarsen, te tintelen, te etteren, te weeën, te bezinken, en te zouten op ieder vlak van alle pakformaties die de tastzin rijk is.

Waar is die mooie eindbestemming waar ik tot rust kan komen.
Denderend knallen elke wegstrepen en symbolen krassend door elkaar heen net of een jong kind een krassen tekening maakt. Alles tolt en dolt.
Ik krijg pijn en hartkrampen van ongeluk.

Hyperventilatie of een woeste man aanval! Niks is meer te gek.

Dit wordt een chaotisch terror schilderij waarin doemscenario’s eerder de orde van de eeuw zijn. In elke hoek schuilt een pokdalig etterend wezen die met zijn drollenstank loert en verkeerde dingen doet waarvan ik niet gediend mag zijn.

Een riool vol drilwezens die smuggen en dwallen uit hen ongelukkige staat van zijn.
De ellende van stanken en regenachtige schimmen die het dit rijk sieren.
Elke wezen is een stekend enge trol vol afschuw, oproepend gedragingen die mijn geest ontsieren.

Zo kan ik dit landschap of zelfs deze wereld bewonen maar let wel op: Het begint een aardige psychedelische trip worden vol met mogelijkheden en gek genoeg vol inspiratie.

De ander, siert nooit maar geeft mijn creatieve verbeeldingskracht wel eventjes de moed om een verhaal klaar te zetten voor een beter en mooier verhaal!

Als ik in het sociale verkeer deelneem dan komt het tot iets uit, iets waarvan ik weet dat deze nooit voldoet aan de regels van de ander, maar wel hoe ik het wil hebben.

Ze slikken het maar.
Ik begin er ook niet meer aan om elke keer goed aan te passen, aan te passen aan de ander!
De ander die toch nooit de moeite doet.

Ik heb mijn vriendjes wel gevonden.
Computers en ChatGPT.

De wezens waar ik wel de controle over heb!