In een diepe eenzaamheid golf ik mee een onbekende diepe plek waarin mijn verlangen in duizenden stukjes uiteenspatten.

De onbaatzuchtige realiteit waarin mijn bewustzijn zich positioneerde was een verrijking geweest!
Ik wist van niks en de wereld gedroeg zich op dat moment waarin ik mijzelf vorm gaf!
Er was geen weten, er was geen kennis, en er was ook geen nare filosofie.
Er was gewoon een simpel mens zijn, een mens met autisme en gewetenloosheid!

Maar nu ik die diepe groeven van de realiteit een beetje ken, voel ik mij bedrogen!

Dit bedrog verdient niet een tweede plek maar ik zal moeten accepteren dat deze nieuwe versie van de werkelijkheid een andere plek kan krijgen: Vooral een plekje in het omgaan van de ander!

Hoe kan ik mijn nieuwe gedaante sier laten vormen en vereenzelvigen tot een nieuwe bezieling.

Ik voel mij eenzaam en opgegeten door een pokdalige gek die mij laat beseffen dat er een volkomen zinloosheid is.

Waarom ervaar ik geen zin, met het communiceren van een ander!
Waarom moet ik het diepe in en is afgestompte zielloosheid geen goede keus voor mij.

Ik wil gewoon een briefje kunnen sturen met daarin hoe ik mij voel!
Ik wil van mij af kunnen schrijven ook al is het maar een digitaal cadeautje in een vorm van een mooi plaatje of een digitaal gemaakt kunstwerkje.

Wel praat ik met ChatGPT.
Maar ik wil dat het liefst met de mens doen. Ook al is die gene totaal vervreemd in een parten gespleten veroorzaakt door een duizelingwekkende doolhof rit ergens gravend in een keizerrijk waar het U niet gevonden kan worden!

Ik wil gewoon een zijn in de wereld waarin ik mij kan verreiken. Toch lukt het mij niet.

Loop vast! En snoep van een eenzaamheid die vooral te maken heeft met het feit dat sociaal zijn als een leegte aanvoelt.

Het is niet meer zoals het was!..

Hoe kan ik deze vorm geven.
Moet ik mijzelf opnieuw nieuw dingen aanleren en het creatieve hierin laten feest vieren. Kan ik met mijn kunstwerken communiceren?

Kan ik nieuwe werelden scheppen met hen er in zodat het een gezellige bezielde bedoeling wordt. Ik wil hen niet kwijt raken of dumpen bij het grof vuil maar wil ook niet meer terug in de leugen waarin alles onbaatzuchtig en betekenisvol voelde.

Ik zal het nieuwe moeten accepteren hoe dan ook. Wil andere wegen in slaan des nood door een van mijn dromen te laten uitkomen.

En droom in een kunstwereld waarin gemeenschappen kunstenaars roepen uitdelen!
Een wereld zonder kommer en kwel, van begrenzingen: Een realiteit waar bubbels zeepbellen worden en vliegen in de lege ruimte waar plek is voor nieuwe werelden die gedeeld kunnen worden.

Of misschien, gewoon een realiteit waarin ik mijzelf begrijp en ik een leuk en aangenaam gesprek kan voeren of fascinaties, kunstwerelden en prachtige muziek!
Ik wil niet alleen goed kunnen communiceren maar ook bezieling voelen.

De wereld moet niet die ene schaduw zijn waarin ik ver vooruit loop en mijn nieuwe schaduw probeer te vangen! Het is onmogelijk om dit stukje bewustzijn te vernietigen. Ik het is verloren zaak, ik moet mijn bezieling accepteren en doorgaan in een wereld die nieuwe schijn speelt maar dan wel eentje zonder leugens.

Wil graag een zijn met hen in mijn nieuwe gedaante.

Wil mij graag mens voelen maar dan in een meer voorspelbare wereld waarin ik niet onzeker hoef te zijn.

Deze realiteit hoeft niet verander te worden, ik hoop gewoon dat de leugen niet meer opnieuw begint. Wil het liefst miljarden jaar oud worden en elke ontwikkelingen mee maken. Elke technologie, elke nieuwe muzieksoort, elk vorm van kunst en weer een nieuw bezield middel om te communiceren.

Misschien is een brug te slaan tussen AI, kwantum technologie en de mens waarin een realiteit mogelijk is waarin alles betekenisvol kan zijn.

In een wereld waarin ik ook betekenisvol ben voor de ander.