Momenteel woed er oorlog in dit bezielde lichaam waarin alle organen zullen beven en sidderen van woede.

Het is destructie.

een en al kokend bloed wat explodeert in mijn kokende brein!
De ziekte zal nooit zijn glorie vieren.
Mijn angstige brein schreeuwt een noodkreet die als onheilspellende wandelend in een donker grauw vies terras waarin alle ingewanden uit elkaar spatten!

De druk is er, en de lont bepaal ik.
Waarom is mijn lijf zo bezig met destructie; waarom doet het waar het zin aan heeft. Dit maakt mij bewust enorm woedend!

Ja, er is een existentiële dreiging waarin dit lichaam een antwoord wil hebben!

En wel nu!….

Is het wanhoop, is het angst: Ik denk beide.
Maar het is vooral de ongenoegen van afgelopen aantal jaren waarin ik werd bepaald en geleefd door de vijandige ander!
Jaren lang heb ik mijzelf de schijn gehouden en er alles aan gedaan om de ander te troosten om zo doende liefde te ervaren die wederzijds is!

Maar na, een diepe ontwaking ben ik er achter gekomen waar ik daarvoor heen altijd al bang voor was. De ander; die ander, wil alleen maar parasiteren en met je leven bemoeien!
Ik was geen kunstenaar, maar een dom stuk afval die te angstig was om zijn eigen weg te kiezen. Als de ander mij liet sieren dan was het vaak overduidelijke heel erg negatief beladen, ook al zaten er goede bedoelingen achter.
Heel subtiel was dat een verwijzing dat ik een stuk Verstandelijk beperkt schroot was die niks voorstelde.

Ik hoef er geen speelwoorden aan vuil te maken want het maakt mij enorm kokend.

Ik heb hoe dan ook in mijn verbeelding heel wat mensen gruwelijk afgeslacht met allerlei betoveringen, en een arsenaal aan wapens, oorlogsvoertuigen en ander grof geweld. Ik was de baas van de ondergrondse wereld waarin ik een genocide kamp oprichten om alle normaaltjes ”de dwazen die mij minderwaardig vonden” als joden in een concentratie kamp te behandelen. Hen kopen gingen er af, hoe dan ook.. Ik naaide hen lichaamsdelen aan elkaar of kloonde lichamen met reptielen, slangen, spinnen, varkens, koeien, en schapen om hen rottend vlees zo te laten sidderen op de pijnbank zonder narcose.

Ik ging hen verwaarlozen en mentaal zwaar mishandelen.
Ze zullen een taart krijgen waarin de siersels, eenzaamheid, pijn, verrotting zal kunnen sieren.
Bespot, bespied, smerig aan gekeken en minderwaardig.

Het waren duivelse schepsels geworden met vagina’s als monden.
Lijven als rare beesten, en piemels als rare aanhangsels.
Vrouw en man waren gekloond tot een gedrocht die zich moest gaan voortplanten met gasten met het syndroom van down: Zo ontstond en stuk afval die zijn weerga niet meer kende.

De gemuteerde drowny.
Niet als siersel op mijn gewonnen trofeekast maar als symbool van kommer en kwel, een dwaas die mijn schaduw moest voorstellen.

En deze schepsels kregen een special behandeling: Bespot werden door meesters en juffen en eenzaam opgesloten in hen zelf; eeuwig lang. Hen moesten lijden, heel hard lijden en de meest zware beproeving door staan.
Ik was de baas..

En ik bepaalde hen leven, maar ging ook op hen los om hen belachelijk te maken en sociaal te isoleren van de wereld.

De ander was in mijn verbeelding de hel. En ja; En ja, in mijn fantasie ging het er af.
Het was Eén en al duisternis met fel rode bloed die moest sieren.
Mensen die door mij aan gort werden getrapt op de meeste bizarre wijze, net zolang tot dat ik hen ledematen en hoofden er af schopte. Ik schopte heel hard op een schedel of buik, net zolang tot hen brein als moes er uit spatte; net zolang totdat een van de zwangere fantasievrouwen hen baby’s uit hen buik aan gort werd geslagen.

Hen ogen uit hen oogkassen knalde.
De darmen er uit gescheten werden zodat ik met hen darmen muziekinstrumenten kon maken om, de poepende, schetende symfonie orkest te bespelen.
Hen lever, alvleesklieren, nieren, maag en andere organen er uit werden getrokken en gekrapt. Net zo lang totdat ik het idee heb gekregen om met deze organen chemische fabrieken te maken die weer op zijn buurt energie centrales fabriceren.
Hen hart en brein als symbool werden bewaard om daarin de meeste kleurrijke fantasiewerelden in te stoppen.
Hen bewustzijn gebruikte ik om de meest uitlopende simulaties te scheppen. Waarin hen als personage leefde in een wereld van kwade meesters en chagrijnige stiefmoeders die hen leven met schoolstokjes het alfabet in hen dwaze schedels ging proppen!  

Dit hele lichaamsrijk waarin alles toegestaan was; was de vrede voor mij op aarde.
Ik schiep en creëerde een eigen hel-fantasiewereld waarin ik de baas was en iedereen de kanker in wenste.

 

Ik heb vele werelden geschapen waarin, vernietiging, oorlog, en ellende overheersen. Het waren dystopische werelden van alle formaten en vormen tot zelfs de psychedelische wereld aan toe. Tot het spirituele aan toe waarin in goddelijke krachten had om alles om mij heen te vernietigen.

Het mocht niet baten, want alle woede in mijzelf bleef maar sidderen in mijn belichaamde ziel.

Het kookt nog steeds en krijg er knarsende en knallende hoofdpijnen en micro hartinfarcten van.

Ik heb veel lopen fantaseren, maar de oplossing nog nooit gevonden.
Was het gewoon maar een pret fantasie om mijn geest te kleuren.

In ieder geval geen super uitlaatklep ”Na ja, voor eventjes wel” Diep van binnen weet of wist ik wel dat ik mijzelf heb geterroriseerd.

Elke gevoel, en sierlijke woede ervoer ik….

niemand; helemaal niemand uitgezonderd Ik voelde de kwelling en oorlogservaring in mijn levende bewustzijn opkomen.

Mijn geest leek een beetje op een gevangenis.
* Niemand zal echte pijnen hebben en het bewustzijn ervaren wat ik heb!

“En dat ding schiep dus de ervaring van de hel-fantasiewereld”

En dat is niet alleen eenzaam maar heel beangstigend isolerend.
Maar ter gelijke tijd ben ik een zelf sadist die die zich niet kan vervelen en alles moet gaan ervaren in zijn gesloten en gevangen ziel die nooit naar buiten zal kunnen gaan; altijd en voor eeuwig; mijn geest als gevangenis.

Als niemand, behalve ik dat kan ervaren: Wat dan!

De oplossing is simpel.
In mijn fantasie is iedereen mij, direct mij, de gehele buitenwereld blijft daar maar vandaan: Die ervaren immers niets.

Zo ben ik tot conclusie gekomen dat het wel zin heeft om met mijn verbeelding te spelen.

Ik was altijd bang geweest dat alles en iedereen tegen mij was. De hele wereld leek wel een complot vol verlangen en zoekend naar mijzelf.

Aan de ander heb ik helemaal niets.

En dan bedoel ik ook helemaal niets.

Daarin schijn niet het goddelijk licht zoals bij mij.

En dan heb ik het over die lichamen in deze realiteit, precies de zelfde lichamen die ik in mijn verbeelding vernietigd heb!

De ander bestaat gewoon in mijzelf, de ander daarbuiten bestaat gewoon in mijzelf.

Er is geen echte buitenwereld, maar omdat ik daartoe spreek!
Het was ooit een wens van mij geweest.

**   De arme sukkel in een buitenwereld.

Nu ben ik er van overtuigd dat er geen buiten is.

Er is buiten, het buiten waarvan ik het bewustzijn ook heb.

Alles is mij, ik ben de realiteit!

Dus ik moet stoppen om mijzelf wijs te maken dat er een absolute objectieve buitenwereld is, want die bestaat niet.

Alles is wat alles is.

* Aan zelfmoord denken daar begin ik niet aan…..

Ja, ooit toen ik het idee had dat er een andere wereld was dan de mijne.
Maar die heeft godzijdank veel beproeving moeten doorstaan, ook al is het in mijn verbeelding en fantasierijke wereld

Nu kan ik vertellen aan de ander!
Weetje, het is wel leuk om oorlogje te spelen, het is wel leuk om en hel te scheppen.
Verlangen, pijn, en ellende: Die ervaart u toch ook?

Ja, zeker zal de ander zeggen.

* Goed zo.
Ik ben in ieder geval blij dat u denkt dat ik besta.

Amen!